چین از طرح مفهومی ربات چرخ‌دار جدید خود برای پشتیبانی از ایستگاه تحقیقاتی روی کره ماه که قرار است تا سال ۲۰۳۵ عملیاتی شود، پرده‌برداری کرد.

عکس روز ناسا یک تصویر ترکیبی را از یک سازه کهن در زمان اعتدالین به نمایش می‌گذارد. برای دیدن پایین آمدن «مار پردار» (feathered serpent) از هرم مایا به زمان‌بندی دقیقی نیاز است.

ستاره‌شناسان برای اولین بار موفق شدند یخ خشک پنهان شده در توده غبارآلود «سحابی پروانه» را شناسایی کنند. یک مطالعه جدید روی داده‌های تلسکوپ فضایی جیمز وب (JWST)، کربن دی‌اکسید را به صورت گاز و یخ درون سحابی معروف پروانه شناسایی کرده است.

سازمان فضایی فدرال روسیه (راسکاسموس) قصد دارد در سال ۲۰۳۶ میلادی ماموریت علمی و پیچیده‌ای با نام ونرا-دی (Venera-D) را به سیاره زهره اعزام کند. این ماموریت شامل ارسال یک فرودگر، یک بالن و یک کاوشگر مدارگرد است.

عکس روز ناسا یک ابر مولکولی را نشان می‌دهد که مانند یک هیولا با دهان باز به دنبال طعمه است. هیولای سرخ‌رنگ در این عکس، یک «گلبول دنباله‌دار» (Cometary Globule) موسوم به «CG 4» است که در فاصله ۱۳۰۰ سال نوری از زمین در صورت فلکی «کشتی‌دم» (Puppis) قرار دارد.

تصویر جدید و خیره‌کننده‌ای که توسط تلسکوپ فضایی جیمز وب منتشر شده، پرده از جزئیات ساختاری مرموز به نام سحابی جمجمه (Cranium Nebula) برمی‌دارد.

اخترشناسان با استفاده از فناوری ستاره مصنوعی و شلیک لیزر‌های پرقدرت از رصدخانه پارانال موفق شدند سد تاری جو زمین را شکسته و تصاویری با وضوح خیره‌کننده از کهکشان راه شیری ثبت کنند. استفاده از لیزر‌های پرقدرت ساطع‌شده از تلسکوپ‌های پیشرفته انقلابی در دقت مشاهدات نجومی ایجاد کرده است.

فراتر از احتمال تصادف‌ها، تمام این فعالیت‌ها می‌توانند پیامدهای زیست‌محیطی جدی نیز داشته باشند. جو زمین با هواگردهای فلزی جدید از سوختن فضاپیماها و موشک‌ها آلوده می‌شود. ایان ویلیامز، استاد علوم محیطی دانشگاه ساوت‌همپتون، در مقاله‌ای جدید این معضل را توضیح داده است.

اگرچه طرح‌های تخیلی نظامی پدیده جدیدی نیستند، اما اینکه یک رسانه رسمی دولتی طرحی شبیه به فیلم‌های «جنگ ستارگان» را تبلیغ کند و مدعی شود ناو هواپیمابر فضایی چینی تا ۲۰ الی ۳۰ سال آینده عملیاتی می‌شود، داستان را متفاوت می‌کند. اما از ناو هواپیمابر فضایی چین تاکنون چه اطلاعاتی منتشر شده است؟ برای بررسی این موضوع با اِروتِک همراه باشید.

یک همکاری بین‌المللی متشکل از ۴۸ اخترشناس از ۱۴ کشور جهان، به سرپرستی محققان دانشگاه ماساچوست در امهرست (UMass Amherst)، موفق به شناسایی گروهی از کهکشان‌های ستاره‌ساز و غبارآلود شدند که پیش از این از دیدرس پنهان مانده بودند. این کهکشان‌ها در دورترین نقاط جهانِ قابل‌مشاهده قرار دارند و حدود یک میلیارد سال پس از بیگ‌بنگ پدید آمده‌اند.

دانشمندان دانشگاه کلمبیا که با پروژه Breakthrough Listen (ابتکاری تحقیقاتی برای جستجوی نشانه‌های تمدن‌های فرازمینی) همکاری می‌کنند، یافته‌های جدیدی از «نقشه‌برداری مرکز کهکشانی» منتشر کرده‌اند. این پروژه یکی از حساس‌ترین تلاش‌های رادیویی است که تاکنون برای شکار تپ‌اخترها (Pulsar) در هسته شلوغ و پرآشوب کهکشان راه شیری انجام شده است.

حلقه‌های زحل از پشت چشمیِ یک تلسکوپ خانگی جاودانه و قدیمی به نظر می‌رسند، اما شواهد متعدد نشان می‌دهند که آن‌ها احتمالاً پدیده‌هایی نسبتاً جدید در منظومه شمسی هستند. این ایده غافلگیرکننده، دانشمندان را واداشته تا به دنبال یک «فصل گمشده» در تاریخ قمرهای زحل بگردند.

تلسکوپ فضایی هابل ناسا در تصویر جدید و خیره‌کننده‌ای از سحابی تخم‌مرغ، الگوهای پیچیده‌ای از نور و سایه را به نمایش گذاشته که توسط گرد و غبار ستاره‌ایِ تازه رها شده، شکل گرفته‌اند. این جرم آسمانی غیرعادی در فاصله ۱۰۰۰ سال نوری از ما و در صورت فلکی «ماکیان» (دجاجه) قرار دارد.

تکلیف خلبان ها و خدمه پرواز در مسیرهای طولانی چیست؟ آیا آن‌ها هم مانند مسافران فرصتی برای استراحت دارند؟ و اگر بله، آیا جای خواب آن‌ها از صندلی شما راحت‌تر است؟! در این مطلب به شما خواهیم گفت که خلبان‌ها و خدمه پرواز در پروازهای طولانی کجا می‌خوابند. با اِروتِک همراه باشید.

برخی از اخترشناسان فکر می‌کنند مرکز کهکشان راه شیری ممکن است چیزی عجیب‌تر از یک سیاه‌چاله کلان‌جرم را در خود پنهان کرده باشد. در یک مطالعه جدید، محققان استدلال می‌کنند شیئی که به مدار ستاره‌های نزدیک شکل می‌دهد، ممکن است در واقع تمرکز فوق‌متراکمی از ماده تاریک باشد که اثر گرانشی تقریباً یکسانی با یک سیاه‌چاله ایجاد می‌کند.

نظریه نسبیت عام با ایجاد «رزونانس‌های مداری» (هم‌گرایی مداری) که باعث پرتاب شدن یا نابودی جهان‌های نزدیک می‌شود، به توضیح علت کمبود سیاره در اطراف ستاره‌های دوتایی نزدیک‌به‌هم کمک می‌کند. این فرآیند به‌طور طبیعی یک «کویر» از سیارات دوتاییِ قابل شناسایی ایجاد می‌کند.

ادمون هالی عموماً به‌عنوان کسی شناخته می‌شود که مسیر تکرارشونده این دنباله‌دار را شناسایی کرد و به همین دلیل نام او را روی آن گذاشتند؛ اما تحقیقات جدید نشان می‌دهد که او اولین کسی نبود که متوجه این چرخه شد! طبق پژوهش‌های پروفسور سایمون پورتجیز زوارت و دیگر محققان، یک راهب در قرون وسطی به نام ایلمر مالمزبوری، قرن‌ها پیش از هالی این ارتباط را کشف کرده بود.