تیم بینالمللی از دانشمندان با استفاده از دادههای تلسکوپ فضایی اقلیدس (Euclid) موفق به کشف ۳۱ اختروش باستانی شدند که قدمت آنها به زمانی بازمیگردد که جهان تنها ۶۷۰ میلیون سال سن داشت (حدود ۵٪ سن فعلی).
محققان دانشگاه وورتسبورگ با الهام از مارمولک ماهی شنزار (اسکنک معمولی) که در شنهای روان صحرای آفریقا شنا میکند، چرخهای نوآورانهای برای مریخنوردها طراحی کردهاند تا مشکل حرکت در زمینهای شنی و نرم را حل کنند.
تلسکوپ فضایی جیمز وب (JWST) با مشاهده جرم سیارهای GJ504b (معروف به «سیاره صورتی»)، وجود ابرهای نمکی را در اتمسفر آن کشف کرد و به رازی دیرینه درباره این جهان سرد پایان داد. این جرم که در فاصله ۵۷ سال نوری و با دمای حدود ۲۹۰ درجه سانتیگراد (یکی از سردترین اجرام تصویربرداریشده) قرار دارد، پیشتر برای تلسکوپهای زمینی بسیار کمنور بود.
بر اساس مطالعه جدید منتشرشده در APS Open Science توسط دکتر اسلاوا توریشف از آزمایشگاه پیشرانش جت ناسا (JPL)، ترافرمینگ (زمینسازی) مریخ در آینده نزدیک غیرممکن است و نیازمند منابعی فراتر از توانمندیهای فعلی بشر است.
پژوهشگران پیشنهاد میکنند که پایگاه آینده ناسا در ماه، به یک ایستگاه قرنطینه تبدیل شود تا نمونههای فضایی پیش از رسیدن به زمین، در آنجا غربالگری و بررسی شوند. یک مقاله سیاستگذاری استدلال میکند که پایگاه برنامهریزیشده ناسا در ماه باید شامل یک مرکز مهار زیستی (Biocontainment) باشد تا به محافظت از زمین در برابر آلایندههای بیولوژیکی بالقوه خطرناکی که از فضا بازگردانده میشوند، کمک کند.
نخستین اندازهگیریهای مستقیم از میدانهای مغناطیسی سیارات فراخورشیدی نشان میدهد که «مشتریهای بسیار داغ» (Ultra-hot Jupiters) دارای مغناطیس قدرتمندی هستند؛ پدیدهای که به اتمسفر آنها شکل میدهد و ممکن است دیدگاههای جدیدی را درباره سکونتپذیری سیارهای ارائه کند.
ستارهشناسان میگویند یک تحلیل جدید، یکی از مهمترین کشفیات کیهانشناسی مدرن را تقویت کرده و نشان میدهد که جهان همچنان با سرعتی شتابدار در حال انبساط است.
آیا یک سیاره عظیم و کشف نشده در دوردستترین کرانههای منظومه شمسی وجود دارد؟ این ایده از پیش از کشف پلوتو در دهه ۱۹۳۰ مطرح بوده است. ستارهشناسان برجسته، این جرم فرضی را که «سیاره ایکس» (Planet X) نامیده بودند، به عنوان توجیهی برای مدار سیاره اورانوس مطرح کردند.
کشف یک شهاب سنگ نادر در صحرای بزرگ آفریقا (ساهارا)، شواهد متقاعدکنندهای از یک دنیای گمشده را فاش کرده است که در نخستین روزهای شکلگیری منظومه شمسی وجود داشته است. در حدود ۴.۵ میلیارد سال پیش، یک جرم سیارهای بزرگ – که احتمالا به اندازه ماه یا حتی مریخ بوده است – به دور خورشید میچرخید؛ تا اینکه با جرم دیگری برخورد کرد و از هم پاشید.
دهههاست که دانشمندان میدانند نظریه نسبیت انیشتین اجازه میدهد این سیاهچالههای میکروسکوپی تحت شرایطی خارقالعاده شکل بگیرند؛ اما مشکل اصلی، اثبات دقیق چگونگی رخ دادن این پدیده بود.
تحقیقات ریاضی جدید نشان میدهد که شاید برای توضیح انبساط شتابدار جهان نیازی به انرژی تاریک نباشد؛ موضوعی که پایههای مدل استاندارد کیهانشناسی را به چالش میکشد. ریاضیدانان این سوال را مطرح کردهاند که آیا واقعاً انرژی تاریک عامل اصلی انبساط شتابدار جهان است یا خیر.
چه یک خلبان تازهکار باشید که در حال دریافت گواهینامه خلبانی است، چه خلبانی باسابقه و چه یک علاقهمند به علم هوافضا، احتمالاً با اصول اولیه وزن و تعادل هواپیما آشنا هستید. اما بیایید دقیقتر شویم. چرا این موضوع تا این حد اهمیت دارد؟ چرا قوانینی مانند «حداکثر وزن برخاست» (MTOW) و «مرکز ثقل» باید به دقت محاسبه شوند؟
شفقهای قطبی سرخرنگ و بهطور غیرعادی بلندی که در آسمان ژاپن دیده شدهاند، ممکن است نشاندهنده این باشند که برخی از طوفانهای خورشیدی، بسیار قویتر از آن چیزی هستند که دانشمندان تصور میکنند.
ناسا بهتازگی فناوری جدیدی را به نمایش گذاشته است که به فضاپیماها اجازه میدهد از طریق چندین شبکه مختلف ارتباط برقرار کنند؛ دستاوردی که مسیر را برای شکلگیری یک اینترنت فضایی انعطافپذیرتر و قابلاعتمادتر هموار میسازد.
تلسکوپ فضایی جیمز وبِ ناسا با ثبت اولین «اثر انگشت شیمیایی» در محدوده مادون قرمز میانی از یک جرم بینستارهای، به دستاورد مهم دیگری دست یافت. این مشاهدات روی دنبالهدار 3I/ATLAS متمرکز بود؛ مهمان کمیابی که از فراتر از منظومه شمسی ما آمده است. یافتههای این پژوهش در نشریه علمی The Astrophysical Journal Letters منتشر شده است.
سازمان FAA برای کمک به خلبانان، دستورالعملهایی را منتشر کرده است که هدف آنها ایمنتر کردن برخاستن است. یکی از این قوانین، قانون ۳۰/۷۰ است. اما این قانون چیست و چگونه از حواث هوانوردی جلوگیری میکند؟ با اِروتِک همراه باشید.
پژوهشگران با ردیابی دو جت (جریان) ذرات، یک جفت سیاهچاله کلانجرم را کشف کردند که در مداری بسیار نزدیک به دور یکدیگر در کهکشان «مارکاریان ۵۰۱» (Markarian 501) میچرخند. این سیستم دوتایی ممکن است ظرف ۱۰۰ سال آینده با هم ادغام شود و امواج گرانشی قابلشناسایی تولید کند.
اخترشناسان با استفاده از تلسکوپ فضایی جیمز وب ناسا (JWST)، جو یک سیاره غولپیکر و کمیاب را بررسی کردهاند که دمای آن بهطور شگفتانگیزی به دمای زمین نزدیک است. بر اساس یک مطالعه جدید، این سیاره که TOI-199b نام دارد، تقریباً هماندازه زحل است و در اتمسفر خود حاوی گاز متان است.
دانشمندان در کره جنوبی شواهدی کشف کردهاند که نشان میدهد دهانههای ناشی از برخورد سیارکها ممکن است نقش مهمی در ظهور و رشد حیاتِ تولیدکننده اکسیژن در دوران اولیه زمین ایفا کرده باشند.
اخترشناسان ممکن است بتوانند با جستجوی سیگنالهای فروسرخِ بهشدت سرد و شفاف در اطراف ستارگان کمفروغ و با عمر طولانی، «خوشههای دایسون» احتمالی را شناسایی کنند. از زمانی که فریمن دایسون (فیزیکدان) در سال ۱۹۶۰ این ایده را مطرح کرد، «کره دایسون» به یکی از پرطرفدارترین نشانههای فناوری (Technosignatures) احتمالی در جستجوی تمدنهای پیشرفته فرازمینی تبدیل شده است.
