مطالعهای جدید در مجله Nature نشان میدهد که سپر مغناطیسی زمین ممکن است آنقدرها که دانشمندان تصور میکردند در برابر طوفانهای خورشیدی قدرتمند ایمن نباشد. این تحقیق به سرپرستی دکتر نیثین سیواداس (ناسا) و دکتر ماریا والاخ (دانشگاه لنکستر) انجام شده است.
اخترشناسان ستارهای به نام S301 را در نزدیکی سیاهچاله کلانجرم مرکز کهکشان راه شیری (کمان A*) شناسایی کردهاند که میتواند نظریه گرانش اینشتین را در شرایطی فوقالعاده و بیسابقه به آزمایش بگذارد.
برای نخستین بار، ستارهشناسان موفق به کشف جو در اطراف یک سیاره خاکی در کمربند حیات (منطقه زیستپذیر) یک ستاره دیگر شدند. سیاره LHS 1140 b در فاصله ۴۸ سال نوری از زمین، به دور یک کوتوله سرخ میچرخد و دمای آن امکان وجود آب مایع را فراهم میکند.
گروه بینالمللی از پژوهشگران به سرپرستی مرکز زیستاخترشناسی (CAB)، برای نخستین بار قند چهارکربنه «اریرولوز» (Erythrulose) را در فضای بینستارهای شناسایی کردند.
ستاره بارنارد در فاصله کمتر از شش سال نوری از زمین، میزبان چهار سیاره کوچک با اندازهای بین زمین و مریخ است؛ سیاراتی که در منظومه شمسی مشابهی ندارند. این سیارات که در سال ۲۰۲۵ کشف شدند، به دلیل فراوانی بالای منیزیم در ستاره مادر، احتمالاً حاوی کانی پریکلاز هستند که ذخیره آب را محدود میکند.
محققان مرکز تحقیقات علوم پیشرفته CUNY (CUNY ASRC) موفق شدند برای نخستین بار در آزمایشگاه، فرآیند استخراج انرژی از سیاهچالههای در حال چرخش (که توسط سر راجر پنروز و یاکوف زلدوویچ پیشبینی شده بود) را بازسازی کنند.
مطالعه جدیدی که در نشریه Physical Review D منتشر شده، مدلی را ارائه میدهد که در آن ماده تاریک با یک بعد پنهان پنجم و ذرهای به نام «فوتون تاریک» مرتبط است.
ناسا با انتخاب ۴۱ طرح از ۳۷ شرکت از طریق برنامه «فراخوان فرصت همکاری ۲۰۲۵» (ACO)، گامی بلند در توسعه فناوریهای مورد نیاز برای حضور مستمر در ماه و ماموریتهای سرنشیندار به مریخ برداشته است.
تیم بینالمللی از دانشمندان با استفاده از دادههای تلسکوپ فضایی اقلیدس (Euclid) موفق به کشف ۳۱ اختروش باستانی شدند که قدمت آنها به زمانی بازمیگردد که جهان تنها ۶۷۰ میلیون سال سن داشت (حدود ۵٪ سن فعلی).
محققان دانشگاه وورتسبورگ با الهام از مارمولک ماهی شنزار (اسکنک معمولی) که در شنهای روان صحرای آفریقا شنا میکند، چرخهای نوآورانهای برای مریخنوردها طراحی کردهاند تا مشکل حرکت در زمینهای شنی و نرم را حل کنند.
تلسکوپ فضایی جیمز وب (JWST) با مشاهده جرم سیارهای GJ504b (معروف به «سیاره صورتی»)، وجود ابرهای نمکی را در اتمسفر آن کشف کرد و به رازی دیرینه درباره این جهان سرد پایان داد. این جرم که در فاصله ۵۷ سال نوری و با دمای حدود ۲۹۰ درجه سانتیگراد (یکی از سردترین اجرام تصویربرداریشده) قرار دارد، پیشتر برای تلسکوپهای زمینی بسیار کمنور بود.
بر اساس مطالعه جدید منتشرشده در APS Open Science توسط دکتر اسلاوا توریشف از آزمایشگاه پیشرانش جت ناسا (JPL)، ترافرمینگ (زمینسازی) مریخ در آینده نزدیک غیرممکن است و نیازمند منابعی فراتر از توانمندیهای فعلی بشر است.
پژوهشگران پیشنهاد میکنند که پایگاه آینده ناسا در ماه، به یک ایستگاه قرنطینه تبدیل شود تا نمونههای فضایی پیش از رسیدن به زمین، در آنجا غربالگری و بررسی شوند. یک مقاله سیاستگذاری استدلال میکند که پایگاه برنامهریزیشده ناسا در ماه باید شامل یک مرکز مهار زیستی (Biocontainment) باشد تا به محافظت از زمین در برابر آلایندههای بیولوژیکی بالقوه خطرناکی که از فضا بازگردانده میشوند، کمک کند.
نخستین اندازهگیریهای مستقیم از میدانهای مغناطیسی سیارات فراخورشیدی نشان میدهد که «مشتریهای بسیار داغ» (Ultra-hot Jupiters) دارای مغناطیس قدرتمندی هستند؛ پدیدهای که به اتمسفر آنها شکل میدهد و ممکن است دیدگاههای جدیدی را درباره سکونتپذیری سیارهای ارائه کند.
ستارهشناسان میگویند یک تحلیل جدید، یکی از مهمترین کشفیات کیهانشناسی مدرن را تقویت کرده و نشان میدهد که جهان همچنان با سرعتی شتابدار در حال انبساط است.
آیا یک سیاره عظیم و کشف نشده در دوردستترین کرانههای منظومه شمسی وجود دارد؟ این ایده از پیش از کشف پلوتو در دهه ۱۹۳۰ مطرح بوده است. ستارهشناسان برجسته، این جرم فرضی را که «سیاره ایکس» (Planet X) نامیده بودند، به عنوان توجیهی برای مدار سیاره اورانوس مطرح کردند.
کشف یک شهاب سنگ نادر در صحرای بزرگ آفریقا (ساهارا)، شواهد متقاعدکنندهای از یک دنیای گمشده را فاش کرده است که در نخستین روزهای شکلگیری منظومه شمسی وجود داشته است. در حدود ۴.۵ میلیارد سال پیش، یک جرم سیارهای بزرگ – که احتمالا به اندازه ماه یا حتی مریخ بوده است – به دور خورشید میچرخید؛ تا اینکه با جرم دیگری برخورد کرد و از هم پاشید.
دهههاست که دانشمندان میدانند نظریه نسبیت انیشتین اجازه میدهد این سیاهچالههای میکروسکوپی تحت شرایطی خارقالعاده شکل بگیرند؛ اما مشکل اصلی، اثبات دقیق چگونگی رخ دادن این پدیده بود.
تحقیقات ریاضی جدید نشان میدهد که شاید برای توضیح انبساط شتابدار جهان نیازی به انرژی تاریک نباشد؛ موضوعی که پایههای مدل استاندارد کیهانشناسی را به چالش میکشد. ریاضیدانان این سوال را مطرح کردهاند که آیا واقعاً انرژی تاریک عامل اصلی انبساط شتابدار جهان است یا خیر.
چه یک خلبان تازهکار باشید که در حال دریافت گواهینامه خلبانی است، چه خلبانی باسابقه و چه یک علاقهمند به علم هوافضا، احتمالاً با اصول اولیه وزن و تعادل هواپیما آشنا هستید. اما بیایید دقیقتر شویم. چرا این موضوع تا این حد اهمیت دارد؟ چرا قوانینی مانند «حداکثر وزن برخاست» (MTOW) و «مرکز ثقل» باید به دقت محاسبه شوند؟
