آیا تا به حال برایتان سوال شده که چرا USB-B، با وجود اینکه عضوی از خانواده پرکاربرد USB است، هرگز به اندازه USB-A یا USB-C محبوب نشد و حتی بسیاری از کاربران امروزی اصلاً با آن آشنایی ندارند؟ این معمای فناوری، ریشه در طراحی و کاربرد ویژه این کانکتور دارد. در این مطلب به بررسی دلایل عدم محبوبیت USB-B می‌پردازیم. با اِروتِک همراه باشید.
با توجه به مقدمه‌ای که گفته شد، در واقع احتمال زیادی وجود دارد که حتی تا امروز از وجود USB-B مطلع نبوده باشید. USB-B هرگز برای استفاده در دستگاه‌های روزمره‌ای که یک فرد عادی با آن‌ها سرورکار دارد طراحی نشده بود؛ در عوض، کانکتورهای USB-B برای دستگاه‌های خاصی مانند پرینترها، اسکنرها، تجهیزات صوتی، درایوهای ذخیره‌سازی و مواردی از این دست کنار گذاشته شده بودند. فراموش نکنیم که کانکتورهای USB-B حجیم‌تر از USB-A هستند، همین امر استفاده از آن‌ها را در دستگاه‌هایی که ابعاد و طراحی در آن‌ها اولویت داشت (مانند لپ‌تاپ‌ها و گوشی‌های هوشمند) غیرعملی می‌کرد.
علاوه بر این، کانکتور USB-B معمولاً فقط یک‌بار وصل می‌شد و دیگر کسی سراغش نمی‌رفت؛ برخلاف کانکتور USB-A که بارها جابه‌جا و از دستگاه جدا می‌شد، به‌ویژه هنگام انتقال لوازم جانبی بین کامپیوترهای مختلف. سمتِ USB-B به‌ندرت دستکاری می‌شد. بنابراین، USB-B کاربرد کمتری نداشت، بلکه چون برای مدت‌های طولانی دور از چشم باقی می‌ماند، راحت‌تر فراموش می‌شد.
از نظر منطقی، مقایسه بین USB-B با USB-A یا USB-C چندان درست نیست؛ چرا که مورد اول (USB-A) لزوماً یک رقیب برای آن محسوب نمی‌شد و مورد دوم (USB-C) هم حدود ۱۸ سال بعد پا به عرصه گذاشت. برای کسانی که نمی‌دانند، USB-A و USB-B هر دو در ژانویه ۱۹۹۶ با هم عرضه شدند و در واقع مکمل یکدیگر بودند. USB-A برای دستگاه میزبان (خواه کامپیوتر باشد یا سیستم دیگر) در نظر گرفته شده بود و USB-B برای دستگاه جانبی یا متصل‌شونده (مانند پرینتر یا تجهیزات صوتی) طراحی شده بود. داشتن کانکتورهای متفاوت در دو سر کابل از نظر عملی نیز منطقی بود، زیرا به رفع سردرگمی در مورد اینکه کدام سر کابل باید به کدام دستگاه وصل شود کمک می‌کرد.
درگاه USB-B هنوز هم به‌طور گسترده استفاده می‌شود!
بعید است که یک پورت استاندارد USB-B را روی یک گوشی هوشمند یا لپتاپ پیدا کنید. دستگاه‌های جدیدتر حتی در حال کنار گذاشتن USB-A به نفع USB-C هستند، چرا که USB-C باریک‌تر است، از توان شارژ بالاتر و انتقال داده سریع‌تر پشتیبانی می‌کند و طراحی متقارنی دارد؛ به این معنی که می‌توانید آن را از هر دو طرف وصل کنید. اما افراد کمی متوجه این موضوع هستند که در یک دهه گذشته به‌طور گسترده از USB-B استفاده کرده‌اند، اگرچه نسخه‌ای اندکی متفاوت از آن بوده است.
کانکتورهای micro-USB که در گوشی‌های هوشمند، اسپیکرها و ساعت‌های هوشمند استفاده می‌کردید، در واقع نسخه میکروی همان USB-B بودند. این کانکتورها که در سال ۲۰۰۷ معرفی شدند، بسیار کوچک‌تر و کاربردی‌تر بودند و آن‌ها را برای این‌گونه دستگاه‌ها ایده‌آل می‌کرد. پیش از آن، mini-USB نوع B را داشتیم که در سال ۲۰۰۰ معرفی شد، اما به‌جز چند گوشی موبایلِ اولیه پیش از دوران آیفون، هرگز واقعاً جا نیفتاد. به همین ترتیب، کانکتورهای mini و micro نوع A نیز وجود داشتند که آن‌ها هم با استقبال کمی روبرو شدند. تا زمانی که سازندگان به‌تدریج شروع به کنار گذاشتن micro-USB نوع B برای جایگزینی USB-C کردند، نسخه میکروی نوع B به‌طور گسترده توسط اکثر مردم استفاده می‌شد. مسئله فقط این است که آن‌ها هرگز به عنوان نسخه‌های مدرن کانکتور USB-B شناخته نشدند، چرا که ظاهری بسیار متفاوت داشتند و بیشتر فقط با نام micro-USB و بدون قید نوعِ آن تبلیغ و شناخته می‌شدند.
حتی امروز هم کانکتورهای USB-B را در بسیاری از دستگاه‌ها (عمدتاً پرینترها) پیدا خواهید کرد و بعید است به این زودی‌ها منسوخ شوند. دلیلش این است که سوئیچ به USB-C مستلزم تغییرات در طراحی و تنظیمات فرآیند تولید است که هزینه‌های تولید را افزایش می‌دهد. علاوه بر این، دستگاه‌هایی که به USB-B متکی هستند عموماً تجهیزات اداری حجیمی هستند، بنابراین نیاز چندانی به ادغام کانکتورهای جدیدتر و کوچک‌تر USB-C در آن‌ها احساس نمی‌شود. USB-B احتمالاً روزی کنار گذاشته خواهد شد، اما بعید است این اتفاق به این زودی‌ها رخ دهد.
منبع: Slashgear
