این موضوع اتفاق خوبی است، چراکه بیشتر سیستمهای 4WD برای کارکرد مداوم طراحی نشدهاند. در بسیاری از خودروهای 4WD، وقتی این سیستم فعال است، محورهای (اکسلهای) جلو و عقب با سرعت یکسانی میچرخند. اما در طول رانندگی نرمال، چرخها نیاز دارند که با سرعتهای کمی متفاوت از هم حرکت کنند. بنابراین، وقتی از حالت 4WD روی جادههای خشک استفاده میشود، این کار میتواند فشار مضاعفی را به اجزای سیستم انتقال قدرت (دیفرانسیل و گیربکس) وارد کند. همچنین میتواند استهلاک قطعاتی مانند لاستیکها، دندههای محور و جعبه انتقال قدرت (ترانسفر کیس) را افزایش دهد.
تشریح سیستمهای انتقال قدرت در پیکاپها و شاسیبلندهای مدرن
اگرچه سیستمهای 4WD Auto در بسیاری از پیکاپها و شاسیبلندهای مدرن — از جمله چندین نسل از جیپ گرند چروکی — در دسترس هستند، اما هنوز به طور کامل جایگزین سیستمهای سنتی 4WD (که به عنوان سیستمهای پارتتایم یا موقت نیز شناخته میشوند) نشدهاند. در واقع، هر دو سیستم در کنار یکدیگر وجود دارند و همچنان یک هدف مشترک را دنبال میکنند؛ یعنی مدیریت شرایط سخت و کمچسبندگی مانند رانندگی آفرود.
سیستم چهار چرخ متحرک دائم (Full-time 4WD)، نسخهای دیگر است که همیشه قدرت را به هر چهار چرخ میفرستد. این سیستم در حین رانندگی فعال باقی میماند و جوری طراحی شده است که در طیف وسیعی از شرایط کار کند. این ویژگی به سیستم اجازه میدهد تا ضمن حفظ چسبندگی، در طول رانندگی عادی نیز عملکردی روان داشته باشد. برخی از خودروها مانند تویوتا فوررانر (Toyota 4Runner)، تیپهای مختلفی را ارائه میدهند که از سیستمهای 4WD پارتتایم (موقت) یا فولتایم (دائم) استفاده میکنند.
سیستم تمام چرخ متحرک (AWD)، علیرغم نام مشابهاش، عملکرد متفاوتی با 4WD دارد. سیستم AWD نیز قدرت را به هر چهار چرخ میفرستد، اما از سیستمهای هیدرولیکی یا الکترونیکی استفاده میکند تا قدرت را به طور خودکار بر اساس شرایط رانندگی و نیاز به چسبندگی توزیع کند. سیستم AWD معمولاً برای رانندگی روی جاده (آنرود) استفاده میشود و میتواند چسبندگی خودرو را در شرایط نامساعد جوی مانند باران یا برف بهبود ببخشد.
منبع: Slashgear
