پژوهشگران پیشنهاد میکنند که پایگاه آینده ناسا در ماه، به یک ایستگاه قرنطینه تبدیل شود تا نمونههای فضایی پیش از رسیدن به زمین، در آنجا غربالگری و بررسی شوند. یک مقاله سیاستگذاری استدلال میکند که پایگاه برنامهریزیشده ناسا در ماه باید شامل یک مرکز مهار زیستی (Biocontainment) باشد تا به محافظت از زمین در برابر آلایندههای بیولوژیکی بالقوه خطرناکی که از فضا بازگردانده میشوند، کمک کند.
«فردریک آی. ماکسلی» (Frederick I. Moxley)، یکی از نویسندگان این مقاله و مدیر آزمایشگاههای تحقیقاتی و تحلیل تهدیدات استراتژیک (یک شرکت مشاوره مستقر در آیداهو)، میگوید:
بشریت در حال ورود به عصر جدیدی از اکتشافات فضایی است، اما استراتژیهای محافظت سیارهای ما با خطرات ناشی از بازگرداندن نمونههای فرازمینی به زمین همگام نبوده است.
ماکسلی که این مقاله را با همکاری «آنتونی ریچاردی» (Anthony Ricciardi)، استاد زیستشناسی جیمز مکگیل و مدیر دانشکده محیطزیست بیلر در دانشگاه مکگیل نوشته است، میافزاید:
مرکز پیشنهادی اساساً مانند یک دیوار آتش (Firewall) بین زمین و هرگونه موجود زنده احتمالا خطرناکی عمل خواهد کرد که ممکن است همراه با ماموریتهای فضایی آینده به زمین بازگردند.
توقف نمونهها در ماه
ماکسلی و ریچاردی در مقاله خود که در نشریه Ambio منتشر شده است، استدلال میکنند مواد جمعآوریشده از ماه، مریخ یا مقاصد دورتر نباید مستقیماً به زمین فرستاده شوند. در عوض، آنها میگویند نمونههای فرازمینی ابتدا باید به یک مرکز تحقیقاتی و قرنطینه امن در ماه منتقل شوند.
آنها توصیه میکنند که تمام نمونههای فضایی ورودی، تنها توسط سیستمهای رباتیک پیشرفته در داخل این تاسیسات ماه جابهجا شوند. این رویکرد احتمال قرارگیری انسان در معرض خطر یا نشت تصادفی این مواد را کاهش میدهد.
هشدار با نگاهی به گونههای مهاجم در زمین
اگرچه وجود هیچگونه حیات فرازمینی هنوز تایید نشده است، اما ماکسلی و ریچاردی هشدار میدهند که ورود هر شکل ناشناختهای از حیات به زیستکره (بیوسفر) زمین، میتواند اثرات اکولوژیکی غیرقابلپیشبینی داشته باشد. آنها به تاریخچه طولانی زمین در مواجهه با «گونههای مهاجم» به عنوان یک نمونه هشداردهنده اشاره میکنند.
ریچاردی، متخصص تهاجمهای بیولوژیکی، میگوید:
دههها تحقیق روی گونههای مهاجم نشان داده است که چگونه یک موجود زنده اگر در زمان نامناسب به مکان نامناسبی وارد شود، میتواند به طور غیرقابلکنترلی تکثیر شده و تاثیرات مخرب، طولانیمدت و بازگشتناپذیری بر اکوسیستمها بگذارد. این تحقیقات، اتخاذ یک رویکرد پیشگیرانه و بسیار سختگیرانه را در برابر ورود موجودات با منشأ فرازمینی کاملاً توجیه میکند.
ماموریتهای فضایی؛ بالا رفتن ریسک مهار میکروبها
این مقاله زمانی منتشر میشود که آژانسهای فضایی دولتی و شرکتهای هوافضای خصوصی با سرعت بیشتری به سمت ماموریتهای فراتر از مدار زمین حرکت میکنند. ماکسلی و ریچاردی استدلال میکنند که این محیط فضایی شلوغتر و رقابتیتر، اهمیت استانداردهای سختگیرانه امنیت زیستی (Biosafety) را دوچندان میکند.
این مطالعه نگرانیهایی را درباره بدترین سناریوهای ممکن ایجاد میکند؛ از جمله سقوط یا نقص فنی فضاپیمای حامل مواد آلوده، یا قرار گرفتن فضانوردان در معرض محیطهای فرازمینی. ماکسلی و ریچاردی تاکید میکنند که در صورت وقوع حادثه، در حال حاضر هیچ مرکزی روی زمین وجود ندارد که بتواند مهار، نابودی یا کنترل کامل یک میکروارگانیسم بیگانه و ناشناخته را به طور ۱۰۰ درصد تضمین کند.
ماه به عنوان یک سد دفاعی
ماکسلی و ریچاردی در نهایت نتیجه میگیرند که جستجوی حیات در فراتر از زمین میتواند به یکی از مهمترین دستاوردهای علمی بشریت تبدیل شود، اما خطرات آن باید پیش از تبدیل شدن به یک بحران، مدیریت شوند.
آنها معتقدند:
ماه ممکن است به اولین خط دفاع بیولوژیکی بشریت تبدیل شود.
منبع: Scitechdaily
