بر اساس تحقیقات جدید، بزرگترین سیاهچالههایی که تاکنون از طریق امواج گرانشی شناسایی شدهاند، ممکن است مستقیماً از فروپاشی ستارهها بهوجود نیامده باشند. در عوض، دانشمندان میگویند این اجرام عظیم احتمالاً از طریق برخوردهای مکرر سیاهچالهها در داخل خوشههای ستارهای بهشدت متراکم ساخته شدهاند.
ساعتهای اتمی فوقپیشرفته ممکن است بهزودی از یک احتمال عجیب پرده بردارند: اینکه خودِ «زمان» مانند یک شیء کوانتومی رفتار کند و همزمان در چندین وضعیت مختلف وجود داشته باشد.
تا به امروز، دانشمندان طیف متنوعی از ایدهها را پیشنهاد دادهاند؛ از موارد به ظاهر کاربردی گرفته تا طرحهای کاملاً بلندپروازانه که هدفشان محافظت از زمین در برابر یک فاجعه بزرگ خورشیدی است. جدیدترین مورد از سوی کارشناسان دانشگاه هاوایی ارائه شده که ساخت یک چتر عظیم متصل به یک سیارک را پیشنهاد میدهد.
وویجر ۱ (Voyager 1) در حال از دست دادن توان است و ناسا بهتازگی یکی از ابزارهای قدیمی آن را که دههها فعال بود، خاموش کرد تا این فضاپیما بتواند به کار خود ادامه دهد. این فداکاری میتواند به فضاپیما کمک کند تا کاوش در فضای بینستارهای را کمی بیشتر ادامه دهد.
اخترشناسان سرانجام موفق شدند نقطهای را که فعالیت ستارهسازی کهکشان راه شیری در آن رو به افول میرود، شناسایی کنند و به این ترتیب، مرزی را که مدتها در جستجوی آن بودند، در کهکشان ما کشف کردند.
یک ساکن کوچک در منظومه شمسی که فاصلهاش از خورشید بیشتر از پلوتو است، ممکن است در هالهای از یک جو نازک محصور شده باشد. اگر این موضوع تایید شود، این اولین جرم در این اندازه خواهد بود که شناخته شده و میزبان حتی یک جو رقیق است.
دانشمندان میگویند ممکن است حالت ناشناختهای از ماده در منظومه شمسی ما پنهان شده باشد. عملکرد درونی غولهای یخی مانند اورانوس و نپتون بر خلاف ظاهر بیرونیشان بسیار آشفته است. فشارهایی میلیونها برابر بیشتر از سطح دریاهای زمین با دمای هزاران درجه ترکیب میشوند و مواد بسیار عجیبی را میسازند.
اگر قرار بود خطرناکترین مکان در منظومه شمسی را نام ببرید، احتمالا با گزینههای بدیهی مانند خورشید شروع میکردید. اما پاسخ آن چیزی که فکرش را میکنید؛ نیست. اما خطرناکترین جای منظومه شمسی کجاست؟ برای یافتن پاسخ این سوال با اِروتِک همراه باشید.
اخترشناسان مرز شکلگیری ستارهها را در دیسک مارپیچی کهکشان راه شیری یافتهاند و این مرز آنقدرها هم از مرکز کهکشان ما دور نیست. راه شیری دستکم ۱۰۰ هزار سال نوری پهنا دارد، اما نتایج جدید نشان میدهد که شکلگیری ستارهها در این کهکشان در ناحیهای رخ میدهد که تا شعاع ۴۰ هزار سال نوری از مرکز کهکشانی امتداد دارد.
طرح مفهومی عنکبوت فضایی رهاشده ناسا با نمایش فناوری کلیدی ساخت مداری توسط چین، جان تازهای میگیرد. محققان چینی در حال توسعه نسخه خود از ربات مستقل ساخت مداری «SpiderFab» ناسا هستند. ربات ناسا که هرگز در مدار آزمایش نشده است، از لحاظ نظری میتواند وظایفی مانند مونتاژ نیروگاههای خورشیدی و آنتنها را در فضا با استفاده از قرقرههای فیبر کربن انجام دهد.
مهندسان مرکز پرواز فضایی «گادرد» ناسا ادغام نهایی اجزای اصلی تلسکوپ فضایی «نانسی گریس رومن» (Nancy Grace Roman) را تکمیل و فضاپیما و مجموعه تلسکوپ را در بزرگترین اتاق پاک این مرکز به هم متصل کردند. تصاویری که این تلسکوپ ثبت خواهد کرد، آنقدر بزرگ خواهد بود که هیچ صفحه نمایشی برای نمایش آنها به اندازه کافی بزرگ نیست!
پژوهشگران دانشگاه ایالتی واشنگتن آزمایشی ۱۵ دقیقهای و کمهزینه را توسعه دادهاند که با یک قطره خون، یک نوار کاغذی و یک خوانشگر مبتنی بر تلفن همراه میتواند سطح ملاتونین را اندازهگیری کرده و ریتم شبانهروزی افراد را پایش کند؛ ابزاری ارزشمند برای فضانوردان و دیگر افرادی که با اختلال در چرخههای طبیعی شب و روز مواجهاند.
مریخنورد «کنجکاوی» (Curiosity) ناسا، عناصر سازنده حیاتی را در مریخ یافته است که دانشمندان نمیدانند دقیقا چگونه به آنجا رسیدهاند. این مریخنورد، ترکیبی متنوع از مولکولهای آلی را در مریخ پیدا کرده است، از جمله مواد شیمیایی که به عنوان عناصر سازنده منشأ حیات در زمین در نظر گرفته میشوند. این اولین باری است که نوع جدیدی از آزمایش شیمیایی در سیاره دیگری انجام میشود.
ستارهشناسان مدتهاست که برای اندازهگیری سرعت و قدرت سیاهچاله «Cygnus X-1»، یک سیاهچاله ستارهای معروف که تقریباً ۷۲۰۰ سال نوری از ما فاصله دارد، تلاش میکنند. این سیاهچاله به وضوح یک هیولا بود، اما دادههایی برای اثبات حجم کار واقعی آن همچنان مبهم باقی مانده بود.
ناسا در عکس روز خود تصویری از یک دنبالهدار دُم باریک و مهآلود منتشر کرده است. اما چرا دنبالهدار R3 (PanSTARRS) دُمی نازک و رشتهرشته دارد؟ جدیدترین عضو درخشان منظومه شمسی درونی، یعنی دنبالهدار C/۲۰۲۵ R۳ (PanSTARRS)، در حال حاضر جریانی چشمگیر از گازهای درخشان را در فضا گسترش داده است.
حالا طوفانی از گرد و غبار را بر فراز هیمالیا تصور کنید. چشمهایتان را تنگ میکنید و سعی میکنید ردی از آن آبی آسمان را ببینید، اما تنها چیزی که میبینید سفیدی مبهم است. اما چرا آسمان برخی از نقاط جهان آبیتر از آسمان سایر نقاط است؟
دوره جدید و هیجانانگیزی از اکتشافات اعماق فضا در حال آغاز است. برنامه «آرتمیس» قصد دارد یک پایگاه دائمی روی سطح ماه ایجاد کند. این یک تغییر اساسی در نحوه کاوش فضا توسط ماست. اما گذراندن یک دوره طولانی روی سطح ماه چگونه خواهد بود؟ پاسخ به پرسش، هیجانانگیز و شاید بیرحمانه است.
یک مطالعه از محققان چینی نشان میدهد که ماهوارههای انرژی خورشیدی ممکن است روزی به عنوان ابزارهای جنگ الکترونیک نیز عمل کنند. دانشمندان فاش کردند که این سیستم میتواند از عملیات نظامی مانند کنترل ارتباطات و جنگ الکترونیک نیز پشتیبانی کند.
فردا، دوشنبه، ۶ آوریل، اگر همهچیز طبق برنامه پیش برود، فضانوردان مأموریت آرتمیس ۲ متعلق به ناسا از سمت پنهان ماه عبور خواهند کرد. این نخستین بار از سال ۱۹۷۲ است که انسانها به همسایه آسمانی خود سر میزنند. اما فضانوردان در نیمه پنهان ماه به دنبال چه میگردند؟
انویدیا رسماً اعلام کرد که نسخه جدید فناوری ارتقای تصویر مبتنی بر هوش مصنوعی DLSS ۴.۵ اکنون در دسترس کاربران قرار گرفته است. این بهروزرسانی که شامل قابلیتهای پیشرفتهای نظیر Dynamic Multi Frame Generation و حالت Multi Frame Generation ۶X است انقلابی در تجربه بصری بازیها و برنامههای گرافیکی ایجاد خواهد کرد.
