دادههای شما یکی از ارزشمندترین داراییهایتان هستند. در اینجا، کلمه «داده» (Data) به عنوان یک اصطلاح کلی برای شامل شدن هر نوع اطلاعاتی که به صورت دیجیتال ذخیره میکنید، به کار میرود. این اطلاعات اغلب شامل فایلهای کاری میشوند، اما اطلاعات شخصی، عکسها، اسناد فردی و موارد دیگر را نیز در بر میگیرند. اگر این دادهها روزی از دست بروند، پیامد آن میتواند از یک کلافگی ساده تا یک فاجعه تمامعیار متغیر باشد. به همین دلیل است که پشتیبانگیری (بکآپ گرفتن) از دادهها امری حیاتی است.
یک راه ساده برای اطمینان از اینکه هرگز دادههای خود را از دست نمیدهید، اعمال قانون ۳-۲-۱ روی دادهها و نسخههای پشتیبانتان است. اما قانون ۳-۲-۱ برای پشتیبانگیری از دادهها چیست؟ با اِروتِک همراه باشید.
به زبان ساده، قانون ۳-۲-۱ یعنی شما باید همیشه:
- حداقل ۳ نسخه از دادههای خود داشته باشید،
- آنها را روی حداقل ۲ نوع رسانه یا دستگاه ذخیرهسازی متفاوت ذخیره کنید،
- و حداقل ۱ مورد از آن دستگاهها باید دور از محل اصلی شما (خارج از خانه یا محل کار) نگهداری شود.
منطق پشت این قانون بسیار ساده است.
حتی داشتن دو نسخه از دادهها نیز در صورتی که هر دو در یک مکان ذخیره شده باشند، ممکن است به خطر بیفتد. تصور کنید دادههای خود را روی کامپیوتر و یک هارد اکسترنال ذخیره کردهاید، اما ناگهان خانهتان آتش میگیرد. در این حالت، داشتن دو نسخه از دادهها هیچ کمکی به شما نمیکند. افزودن نسخه سوم در یک مکان دوردست، مانع از آن میشود که به اصطلاح معروف، «همه تخممرغهای خود را در یک سبد بگذارید».
از کلاد (فضای ابری) استفاده کنید، اما نه فقط از کلاد!
ذخیره کردن کارهایتان روی یک سرویس ابری مانند گوگل درایو (Google Drive) ایدهای فوقالعاده است، زیرا شرط «نگهداری در خارج از محل اصلی» را برآورده میکند. شما حتی میتوانید گوگل درایو را به مرورگر فایل (File Explorer) سیستم خود اضافه کنید تا بتوانید فایلها را مستقیماً روی هارد دیسک خود ذخیره کرده و بهطور خودکار با فضای ابری همگامسازی (Sync) کنید؛ این کار همزمان دو اصل از قانون ۳-۲-۱ یعنی ذخیره در مکان خارجی و داشتن دو نسخه از دادهها را پوشش میدهد.
بیشتر سرویسهای ابری برنامههایی دارند که میتوانید روی کامپیوتر خود نصب کنید تا فایلهایتان را به صورت خودکار همگامسازی کنند. این کار میتواند بلافاصله پس از اعمال تغییرات انجام شود، یا اینکه طبق یک برنامه زمانبندیشده صورت گیرد. در هر صورت، ذخیره فایلها در فضای ابری — یا همانطور که معمولاً به عنوان «کامپیوتر یک نفر دیگر» شناخته میشود — تضمین میکند که دادههای شما از نظر فیزیکی از شما دور نگه داشته میشوند و قابل بازیابی هستند؛ البته به شرطی که به اینترنت دسترسی داشته باشید. شما میتوانید برای ذخیره فایلهای خود، از میان بهترین سرویسهای ابری موجود، گزینه دلخواهتان را انتخاب کنید.
یک قدم فراتر بروید!
با توجه به شرایط و فضای امنیتی امروز، گام دومی وجود دارد که میتوانید برای اطمینان از دستنخورده ماندن و سلامت دادههای خود (بدون توجه به شرایط پیشآمده) بردارید. این روزها، باجافزارها (Ransomware) به یک نگرانی بسیار جدی تبدیل شدهاند. باجافزار اساساً تمام دادههای شما را قفل میکند و دسترسی شما را به آنها قطع میسازد و این موضوع اغلب شامل سرویسهای ابری نیز میشود. چرا که تغییرات ایجادشده روی فایلهای محلی (سیستم شما) با فضای ابری همگامسازی میشوند، بنابراین فایلهای ابری هم میتوانند آلوده شوند. به همین دلیل است که کارشناسان امنیتی در واقع قانون ۰-۱-۱-۲-۳ را توصیه میکنند. این قانون شبیه به قانون ۳-۲-۱ است، اما یک لایه امنیتی اضافی به آن میافزاید.
بخش اضافی «۱-۰» در این قانون، یک نسخه غیرقابلتغییر از فایلهای شما و یک شرط سختگیرانه برای «به صفر رساندن خطاهای بازیابی» را اضافه میکند. بهطور خلاصه، این قانون یعنی شما حداقل یک نسخه از فایلهای خود را به صورت «ایر-گپ» (Air-gapped) یا کاملاً قطعشده از هرگونه شبکه نگه میدارید تا به هیچ وجه امکان آلوده شدن آن وجود نداشته باشد. علاوه بر این، این مجموعه فایلهای جداشده از شبکه نیز باید در خارج از محل اصلی نگهداری شوند تا در برابر نابودی فیزیکی مصون بمانند؛ همچنین شما باید بهطور منظم آن نسخههای پشتیبان را آزمایش کنید تا مطمئن شوید که بدون هیچ خطایی (خطای صفر) بازیابی میشوند.
در نهایت، نحوه نگهداری از نسخههای پشتیبان دادهها به اولویتهای شما و میزان اهمیت این دادهها برایتان بستگی دارد. یافتن تعادل مناسب بین راحتی کاربری و امنیت، کلید اصلی برای اطمینان از این موضوع است که اگر بدترین اتفاق هم رخ داد، نتواند دادههای شما را با خود نابود کند.
منبع: Slashgear
