اگر از کاربران قدیمی اندروید باشید یا فقط یک کاربر آیاواس (iOS) بسیار مطلع، احتمالاً به یاد دارید که نسخههای اندروید در گذشته چگونه به نام دسرها نامگذاری میشدند. اندروید ۱.۵ (Cupcake/کاپکیک) که در آوریل ۲۰۰۹ عرضه شد، اولین نسخه عمومی این سیستمعامل بود که از طرح نامگذاری شیرینیجات استفاده کرد. از آن زمان به بعد، شاهد عرضه بیش از دوازده نسخه بودهایم که هر کدام نام یک شیرینی یا شکلات محبوب را به ترتیب حروف الفبا بر دوش میکشیدند؛ خب، حداقل در برخی از نقاط جهان محبوب بودند. اما چرا اندروید دیگر از نام دسرها برای نسخههای جدید استفاده نمیکند؟ با اِروتِک همراه باشید.
سمیر سامات، معاون مدیریت محصول اندروید، در یک پست وبلاگی توضیح داد که چگونه این طرح نامگذاری چالشهایی را برای مخاطبان جهانی ایجاد میکرد. در بسیاری از نقاط جهان که شیرینیهایی مانند «جلی بین» (Jelly beans/پاستیل ژلهای) یا «جینجربِرد» (Gingerbread/نان زنجبیلی) چندان محبوب یا شناختهشده نیستند، بازاریابی و برچسبگذاری کل یک نسخه اندروید بر اساس آنها چندان منطقی به نظر نمیرسید.
احتمالاً به همین دلیل است که چند نسخه نهایی اندرویدِ پیش از اندروید ۱۰، به نام دسرهایی با شناخت بینالمللی گستردهتر نامگذاری شدند؛ مانند کیتکت (KitKat)، لالیپاپ (Lollipop/آبنباتچوبی)، مارشمالو (Marshmallow)، نوقا (Nougat)، اوریو (Oreo) و پای (Pie). علاوه بر این، گوگل اشاره کرد که برای زبانهایی که برخی حروف یا صداها در آنها به راحتی قابل تشخیص نیستند (مانند زبان ژاپنی با حروف “L” و “R”)، قرارداد نامگذاری بر اساس حروف الفبا میتواند گیجکننده باشد. در عوض، این شرکت یک سیستم نامگذاری بسیار سادهتر بر اساس اعداد را انتخاب کرد. اکنون تشخیص اینکه تلفن شما کدام نسخه از اندروید را اجرا میکند و آیا جدیدترین نسخه موجود است یا خیر، آسانتر شده است. این موضوع یکی از دلایل اصلی تغییر رویکرد گوگل و کنار گذاشتن نام دسرها از نسخههای اندروید در سال ۲۰۱۹ بود.
هویت برند جدید اندروید چگونه دوام آورده است؟
هنگامی که گوگل تصمیم گرفت سنت نامگذاری خود را با اندروید ۱۰ کنار بگذارد، انتقادات قابلدرکی از سوی علاقهمندان به اندروید مطرح شد. اگرچه ناراحتکننده است که بدانیم کاربران معمولی اندروید دیگر هرگز با یک «ایستر اگ» (Easter egg/راز مخفی نرمافزاری) مرتبط با یک شیرینی خوشمزه غافلگیر نخواهند شد، اما برای خورههای تکنولوژی، اندروید همچنان به استفاده داخلی از نام رمزهای مبتنی بر شیرینیجات ادامه داده است. اندروید ۱۰ به عنوان Quince Tart (تارت به)، اندروید ۱۱ به عنوان Red Velvet Cake (کیک رد ولوت)، اندروید ۱۲ به عنوان Snow Cone (یخ در بهشت) و به همین ترتیب شناخته میشدند. آخرین نسخه این سیستمعامل یعنی اندروید ۱۷، در داخل شرکت با نام رمز Cinnamon Bun (نان دارچینی) شناخته میشود.
خوشبختانه اندروید ماهیت سرگرمکننده خود را از دست نداده است. اگرچه هر نسخه اصلی یک بازطراحی کامل بصری نیست، اما در طول سالها شاهد ویژگیهای بازیگوشانه زیادی بودهایم. سیستم طراحی «ماتریال یو» (Material You) گوگل کاملاً حول محور این است که چگونه رابط کاربری از رنگهای پویا برای ایجاد یک حس شخصیتر استفاده کند. سیستم طراحی «Material 3 Expressive» با اضافه کردن یک سیستم فیزیک حرکتی اصلاحشده و تایپوگرافی بهبودیافته، این موضوع را یک گام فراتر برد. این نکته نیز کمککننده است که تقریباً هر تولیدکننده اصلی موبایل (OEM)، طعم و ویژگیهای خاص خود را به اندروید اضافه میکند. خلاصه کلام این است که فکر نمیکنیم اندروید جذابیت خلاقانه یا منحصربهفرد خود را صرفاً به این دلیل که گوگل دیگر مجسمه دسرهای محبوب را در مانتین ویو کالیفرنیا برپا نمیکند، از دست داده باشد.
اندروید ممکن است از دسرها فاصله گرفته باشد، اما به نظر میرسد نسخههای اخیر جایگاه متفاوتی پیدا کردهاند: «اکتشافات فضایی». مانند ایستر اگ موجود در اندروید ۱۴، نسخههای جدیدتر دارای یک مینیگیم تعاملی با تم فضا هستند که میتوانید آن را امتحان کنید.
منبع: Slashgear
