درهای کوچ (Coach doors) یا «درهای خودکشی» (Suicide doors) تکهای نوستالژیک از طراحی خودرو هستند که مشخصه دوران خاصی از اتومبیلها به شمار میروند. اما با وجود اینکه این درها در زمان خود بسیار محبوب بودند و روی خودروهایی مانند «تاکر ۴۸/تورپدو» و «لینکلن کانتیننتال دهه ۶۰» دیده میشدند، امروزه به یک پدیده نادر تبدیل شدهاند. اما چرا بیشتر خودروسازان در دهه ۱۹۶۰ درهای کوچ را کنار گذاشتند؟ و چرا اکنون نیز بعضی از خودروهای لاکچری هنوز از این نوع درها استفاده میکنند؟ با اِروتِک همراه باشید.
روند فاصله گرفتن از درهای خودکشی در دهه ۱۹۶۰ آغاز شد؛ یعنی زمانی که سرعت خودروها افزایش یافت و محافظت از سرنشینان، اهمیتی بیشتر از زیبایی و استایل پیدا کرد.
آن دهه شاهد توسعه سیستم بزرگراهی ایالات متحده بود که با خود سرعتهای بالاتر و به دنبال آن، افزایش تصادفات رانندگی و تلفات جادهای را به همراه آورد. درهای خودکشی که از قبل هم نام شوم و دلهرهآوری داشتند، در شرایط خاص ممکن بود عملکردشان با اختلال مواجه شود. جریان هوا در سرعتهای بالا میتوانست درها را با فشار باز کند و این امر خطر پرتاب شدن سرنشینان به بیرون را در حین حرکت خودرو افزایش میداد. فراتر از نگرانیهای امنیتی، درهای خودکشی در مقایسه با سیستمهای دری که لولای آنها در جلو قرار دارد، نیازمند ساختارهای فنی متفاوتی هستند؛ از جمله نیاز به تقویت ستونهای C خودرو (ستونهای عقب شاسی) و نصب لولاهای سفارشی و اختصاصی.
در نتیجه، در اواسط تا اواخر دهه ۱۹۶۰، صنعت خودرو مسیر خود را تغییر داد. حتی با وجود اینکه قفلهای درهای لولاعقب به مرور زمان بهبود یافتند، درهایی که لولای آنها در جلو قرار داشت به تدریج به یک استاندارد تبدیل شدند؛ چرا که با جهتگیری کلی طراحیِ ایمنی خودرو در آینده، همخوانی بهتری داشتند.
درهای خودکشی مدرن و ریشه آنها
امروزه تعداد کمی از خودروسازان همچنان روی برخی از مدلهای خود، درهای خودکشی را که به آنها «درهای کالسکهای» (Coach doors) نیز گفته میشود، نصب میکنند. شاید برجستهترین نمونه آن، خودروساز لوکس بریتانیایی، رولز-رویس (Rolls-Royce) باشد که در مدلهایی مانند کالینان (Cullinan) و فانتوم (Phantom) از درهای کالسکهای لولاعقب استفاده میکند. با این حال، درهای خودکشی در خودروهای روزمرهتر نیز وجود داشتهاند: خودروهای بامو i3، مزدا RX-8 و مزدا MX-30 برای بهبود دسترسی سرنشینان عقب، به درهای لولاعقب مجهز شدند. به طور مشابه، خودروی تویوتا توندرا اکسس کب (Toyota Tundra Access Cab) مدل ۲۰۰۳ نیز یک درِ دسترسی لولاعقب داشت تا ورود به کابین آسانتر شود. این نوع ساختار در، همچنین بارگیری محفظه کابین را در صورت نیاز راحتتر میکرد و یک مزیت کاربردی را نیز به همراه داشت.
مفهوم درهای خودکشی نهتنها قدیمیتر از کامیونتها و خودروهای لوکس امروزی است، بلکه حتی به دوران پیش از دهه ۶۰ که این درها زمانی حاکم خیابانها بودند نیز پیشی میگیرد. قدمت درهای لولاعقب به دوران کالسکههای اسبی بازمیگردد؛ یعنی زمانی که به مسافران اجازه میدادند به راحتی سوار و پیاده شوند. طراحی درهای لولاعقب در سالهای بعد نیز به طراحی خودروها منتقل شد و به یکی از ویژگیهای این صنعت تبدیل گشت. تا دهه ۱۹۲۰، درهای خودکشی نه تنها در ایالات متحده، بلکه در سراسر جهان بر بزرگراهها سلطه پیدا کرده بودند.
منبع: Slashgear
