منشأ انرژی تاریک هنوز ناشناخته است. اکنون، یک تیم تحقیقاتی بین‌المللی از مرکز فناوری کاربردی فضا و ریزگرانش (ZARM) در دانشگاه برمن آلمان و دانشگاه ترانسیلوانیا در براشوو رومانی، راه متفاوتی را برای اندیشیدن به این مسئله ارائه کرده‌اند. کار آن‌ها نشان می‌دهد که انبساط کیهانی ممکن است، حداقل تا حدی، بدون نیاز به استناد به انرژی تاریک توضیح داده شود!

یک مطالعه جدید گزارش می‌دهد که اخترشناسان با مشاهده همزمان یک سیاره آزاد در حال حرکت از زمین و فضا، جرم و فاصله آن را به‌طور مستقیم اندازه‌گیری کرده‌اند. این ترکیب نادر از دیدگاه‌ها، امکان تعیین جزئیاتی را فراهم کرد که معمولاً دست‌نیافتنی باقی می‌مانند.

هابل «کهکشان گمشده (Lost Galaxy)» را به صورت یک مارپیچ پر جنب و جوش، سرشار از ستاره‌های نوزاد و ابرهای درخشان انرژی کیهانی، آشکار کرد. این تصویر تلسکوپ فضایی هابل، کهکشان مارپیچی NGC 4535 را برجسته می‌کند؛ یک سامانه‌ی وسیع از ستارگان که در فاصله‌ی حدود ۵۰ میلیون سال نوری از زمین، در صورت فلکی سنبله قرار دارد.

ماده تاریک برای تقریباً صد سال یکی از بزرگترین رازهای کیهان‌شناسی باقی مانده است؛ ماده‌ای که جهان را شکل می‌دهد اما نامرئی و ضعیف فهمیده شده است. مطالعه جدیدی از محققان در مؤسسه پریمتر (Perimeter Institute) اکنون ابزار محاسباتی‌ای را معرفی می‌کند که برای ردیابی تکامل یک کاندیدای خاص ماده تاریک، معروف به هاله‌های ماده تاریک خودبرهم‌کنش‌گر (Self-Interacting Dark Matter halos)، طراحی شده است.

اخترشناسان یک سیاره فراخورشیدی غنی از کربن را با جو و شکلی عجیب کشف کرده‌اند که تحت شرایط فوق‌العاده‌ای به دور یک ستاره نوترونی می‌چرخد؛ شرایطی که مدل‌های کنونی شکل‌گیری سیارات را به چالش می‌کشد.

از میان هفت سیاره هم‌اندازه زمین که به دور ستاره کوتوله سرخ TRAPPIST-1 می‌چرخند، یک جهان از نظر محققان متمایز است، زیرا از «منطقه گودیلاکس» ستاره عبور می‌کند – منطقه‌ای که در آن آب مایع می‌تواند وجود داشته باشد – اما تنها در صورتی که آن سیاره جو خاص خود را داشته باشد. و جایی که آب هست، ممکن است حیات هم باشد!

یک همکاری بین‌المللی که شامل ستاره‌شناسانی از دانشگاه ژنو (UNIGE) و مرکز ملی شایستگی در تحقیقات PlanetS است، ابرهای عظیمی از گاز هلیوم را که در حال دور شدن از سیاره فراخورشیدی WASP-107b هستند، ردیابی کرده است.

اریکا لوزی (Erica Luzzi)، زمین‌شناس سیاره‌ای و محقق فوق دکترا در مؤسسه منابع معدنی میسیسیپی، سرپرستی مطالعه‌ای را بر عهده داشت که نشانه‌هایی از وجود یخ آب درست در زیر سطح مریخ را کشف کرد. نتایج این تحقیق، که در مجله “تحقیقات ژئوفیزیک: سیارات” منتشر شده است، حاکی از یک منبع ارزشمند است که فضانوردان آینده می‌توانند به آن تکیه کنند.

یکی از تأثیرگذارترین، جذاب‌ترین و توانمندترین هواپیماهای آتش‌نشان، با نام «سوپر اسکوپر» (Super Scoopers) شناخته می‌شوند. این هواپیماهای ملخی مفهوم جدیدی به عبارت «خودروی تهاجم آبی خاکی» می‌بخشند و می‌توان آن‌ها را در مبارزه با آتش‌سوزی‌های بزرگ در سراسر جهان، از جمله آتش‌سوزی‌هایی که جنگل‌های هیرکانی را درگیر کرد، مشاهده کرد. اما چگونه یک هواپیمای آتش‌نشان، مخزن خود را در عرض چند ثانیه پر می‌کند؟

نوع جدیدی از سیاهچاله‌های ابرپرجرم که توسط پوسته‌ای متراکم از گاز احاطه شده‌اند، می‌تواند دلیل وجود نقاط کوچک قرمزی باشد که در تصاویر ثبت شده توسط تلسکوپ فضایی جیمز وب (JWST) دیده می‌شوند.

اتوفلایت (AutoFlight)، تولیدکننده چینی هواپیماهای عمود پرواز الکتریکی (eVTOL) که توسط غول تولیدکننده باتری CATL پشتیبانی می‌شود، از چیزی رونمایی کرده است که صادقانه به‌نظر می‌رسد مستقیماً از یک فیلم علمی تخیلی بیرون کشیده شده است: یک فرودگاه شناور برای تاکسی‌های هوایی!

اخترشناسان با استفاده از رصدخانه فضایی XMM-Newton متعلق به آژانس فضایی اروپا (ESA) به همراه تلسکوپ رادیویی LOFAR، یک مشاهده پیشگامانه انجام داده‌اند: آن‌ها به وضوح فوران انفجاری مواد ستاره‌ای را که توسط ستاره‌ای دیگر به فضا پرتاب شده است، شناسایی کرده‌اند. این فوران آنقدر قدرتمند بود که می‌توانست جوِ هر سیاره‌ای را که در مسیر آن قرار می‌گیرد، محو کند!

وقتی ناسا به یک وسیله برای جابه‌جایی شاتل‌های فضایی تقریباً ۱۰۰ تُنی خود نیاز داشت، انتخاب‌ها محدود بودند. در میان نامزدهای قدرتمندی چون لاکهید C-5 گلکسی، این بوئینگ ۷۴۷ بود که در نهایت به‌عنوان هواپیمای حامل شاتل فضایی (SCA) برگزیده شد.