چرا نمی‌توان لپتاپ را با هر پورت USB-C دلخواه شارژ کرد؟

با ظهور USB-C، ما بیش از هر زمان دیگری به یک استاندارد شارژ جهانی نزدیک شده‌ایم. پارلمان اروپا به ویژه در هموار کردن مسیر برای تبدیل USB-C به یک شارژر مشترک در میان دستگاه‌های فناوری نقش بسزایی داشته است؛ تا جایی که حتی اپل را – شرکتی که از نظر تاریخی بسیار تمایل دارد فناوری‌های انحصاری خود را حفظ کند – مجبور کرد برای آیفون‌های خود به USB-C مهاجرت کند. اروپا همچنین آداپتورهای شارژ را هدف قرار داده است و قانون جدیدی برای آداپتورهای برق وضع کرده که آن‌ها را ملزم می‌کند به کابل USB-C جداشدنی مجهز باشند.

دلیل این امر، فراتر از کاهش زباله‌های الکترونیکی و ساده‌سازی شارژرها برای مصرف‌کنندگان، این است که USB-C بسیار تکامل یافته و تطبیق‌پذیری بی‌نظیری را تحت یک کانکتور واحد و دوطرفه ارائه می‌دهد. پورت USB-C پهنای باند داده عظیمی دارد که سرعت انتقال داده را در نسل USB4 به ۸۰ گیگابیت بر ثانیه می‌رساند، می‌تواند تا ۲۴۰ وات توان را از طریق قابلیت Power Delivery 3.1 انتقال دهد و قادر به انتقال صدا و تصویر است؛ به این معنی که می‌توان از آن برای اتصال به دستگاه‌های خارجی یا لوازم جانبی استفاده کرد. پورت USB-C همچنین از حالت جایگزین دیسپلی‌پورت (DisplayPort Alt-Mode) پشتیبانی کرده و رابط تاندربولت (Thunderbolt) که محصول مشترک اپل و اینتل است نیز از کانکتور USB-C استفاده می‌کند.

با این حال، با وجود تمام این نقاط قوت، USB-C همچنان می‌تواند گیج‌کننده باشد؛ عمدتاً به این دلیل که شرکت‌های سازنده چگونه USB-C را پیاده‌سازی می‌کنند و این پورت‌ها چقدر واضح شناسایی می‌شوند. علاوه بر این، صرف اینکه USB-C توانایی انجام همه این کارها را دارد، به این معنی نیست که هر پورت USB-C از همه آن‌ها پشتیبانی خواهد کرد. به همین دلیل است که نمی‌توانید لپ‌تاپ خود را با هر پورت USB-C شارژ کنید؛ این پورت باید از قابلیت انتقال قدرت یا همان USB-C PD پشتیبانی کند. به همین ترتیب، صرف اینکه تاندربولت ۵ از کانکتور USB-C استفاده می‌کند، به این معنی نیست که هر پورت USB-C از تاندربولت ۵ پشتیبانی می‌کند.

درک مفهوم شارژ USB-C و قابلیت Power Delivery

سیر تکاملی USB نسل‌های متعددی را در بر گرفته و مسیر طولانی را پیموده است تا اینکه در سال ۲۰۱۴ به USB-C رسیدیم. با این حال، پیش از USB-C، اولین مشخصات فناوری انتقال قدرت یو‌اس‌بی (USB PD) در سال ۲۰۱۲ برای کانکتورهای قدیمی‌تر USB-A و USB-B ساخته شد. این فناوری در ابتدا از پروفایل قدرت پیش‌فرض ۵ ولت / ۳ آمپر / ۱۵ وات پشتیبانی می‌کرد و پایه و اساس شارژ USB PD را شکل داد. زمانی که USB-C و اولین کابل‌های USB-C وارد بازار شدند، آن‌ها از USB PD 2.0 با ولتاژهای ثابت ۵ ولت، ۹ ولت، ۱۵ ولت و ۲۰ ولت و حداکثر توان خروجی ۱۰۰ وات پشتیبانی می‌کردند. اکنون ما به نسخه USB PD 3.1 رسیده‌ایم که ولتاژهای پویا و قابل تنظیم بین ۵ ولت تا ۴۸ ولت و حداکثر خروجی توان ۲۴۰ وات را امکان‌پذیر می‌سازد.

هم‌زمان با تکامل USB-C، این فناوری رشد کرد تا بازنگری‌های متعددی را هم در استاندارد اصلی و هم در مشخصات فنی Power Delivery شامل شود. استاندارد USB سال‌هاست که با مشکل هویت مواجه بوده است؛ به‌طوری که هر بازنگری یا به‌روزرسانی باعث سردرگمی شده است (مانند USB 3.2 Gen 1، USB 3.2 Gen 2، USB 3.2 Gen 2×2 و غیره) – هم در نحوه پیاده‌سازی آن‌ها توسط شرکت‌های سازنده و هم در نحوه تشخیص آن‌ها توسط کاربر نهایی. از آنجا که پورت USB-C مجموعه بسیار گسترده‌ای از مشخصات فنی احتمالی را در خود جای می‌دهد، این موضوع تشخیص توانایی‌های پورت اختصاصی دستگاه شما را به یک مشکل تبدیل می‌کند؛ چه برسد به پیدا کردن یک کابل سازگار با آن. با آمدن استاندارد جدید USB4 2.0 و شباهت زیاد آن به تاندربولت ۵، این بحران هویت حتی بیشتر از قبل پیچیده شده است.

انجمن USB-IF یک خط کامل از لوگوها و آیکون‌ها را برای توضیح توانایی‌های پورت‌ها و کابل‌ها ایجاد کرده است، اما این‌ها فقط در حد توصیه‌نامه و دستورالعمل هستند؛ سازندگان ملزم به استفاده از آن‌ها نیستند و گاهی اوقات نیز از آن‌ها استفاده نمی‌کنند.

همیشه به دفترچه راهنما مراجعه کنید و از کابل‌های مناسب مطمئن شوید

در برخی موارد، مانند کروم‌بوک‌ها، گوگل از آیکون‌های کمی متفاوت برای شناسایی پورت‌های USB-C استفاده می‌کند. بسیاری از کروم‌بوک‌ها در هر دو طرف خود پورت‌های USB-C دارند و بسیاری از آن‌ها هم از حالت دیسپلی‌پورت و هم از شارژ پشتیبانی می‌کنند. این ویژگی به دستگاه اجازه می‌دهد تا در حالی که به یک نمایشگر خارجی متصل است، هم‌زمان شارژ هم بشود. اما برای اینکه مطمئن شوید چه پورت‌هایی در اختیار دارید، باید به دفترچه راهنمای محصول مراجعه کنید. به عنوان یک مثال دیگر، مک‌بوک ایر ۲۰۲۵ دارای ۲ پورت USB-C درست در کنار پورت شارژ MagSafe 3 است. این پورت‌ها از نوع تاندربولت ۴ هستند، به این معنی که می‌توانند تا ۱۰۰ وات شارژ کنند، از دیسپلی‌پورت پشتیبانی کنند و سرعت داده ۴۰ گیگابیت بر ثانیه داشته باشند – اما شما با نگاه کردن به ظاهر آن‌ها متوجه این موضوع نخواهید شد، زیرا هیچ علامتی روی آن‌ها وجود ندارد. در عوض، برای اطمینان باید مشخصات فنی محصول را جستجو کنید.

هنگامی که مطمئن شدید پورت(های) USB-C شما از قابلیت PD پشتیبانی می‌کنند، باید مطمئن شوید که از کابل مناسبی برای بهره‌مندی حداکثری از آن استفاده می‌کنید. این تصور که همه کابل‌های USB-C یکسان ساخته شده‌اند، یک اشتباه است؛ شما باید مطمئن شوید کابل مورد استفاده از مشخصات توان و داده پورت‌های شما پشتیبانی می‌کند. از به کار بردن کابل‌های قدیمی‌تر USB-A به USB-C خودداری کنید، زیرا بسیاری از آن‌ها مجهز به مقاومت Pull-up Resistor حدود ۵۶ کیلواهمی مورد نیاز برای ایمن نگه داشتن اتصال نیستند. هنگامی که فناوری USB-C PD به شارژ ۱۰۰ وات رسید، کابل‌های تاییدشده توسط USB-IF ملزم به داشتن یک تراشه E-Marker شدند که وظیفه هماهنگ‌سازی توان مورد پشتیبانی را بر عهده دارد و این الزام در مشخصات جدیدتر USB PD 3.1 نیز که از ۲۴۰ وات پشتیبانی می‌کند، ادامه دارد. بهترین راه برای پیدا کردن کابل‌های تاییدشده که با مشخصات دستگاه شما همخوانی دارند، استفاده از ابزار جستجوی رایگان و ارائه‌شده توسط انجمن USB-IF است.

منبع: Slashgear