قطعات ذخیرهسازی داده از زمان دیسکهای فلاپی کلاسیک تا به امروز تغییرات شگرفی کردهاند. اگر در بازار به دنبال راهکارهای ذخیرهسازی قابلحمل باشید، با دو گزینه بسیار رایج روبرو میشوید: هارددیسک (HDD) و درایو حالت جامد (SSD). اگرچه هر دو به عنوان درایوهایی با ظرفیت بالا و با قابلیت بازنویسی عمل میکنند، اما هر کدام مزایا و معایب خاص خود را دارند. اما آیا اساسدیها واقعاً از هارددیسکهای سنتی قابلاطمینانتر هستند؟ برای بررسی این موضوع با اِروتِک همراه باشید.
هارددیسکها (HDD) برای ذخیرهسازی انبوه، بسیار مقرونبهصرفه هستند، اما قطعات مکانیکی آنها باعث میشود در برابر فرسودگی فیزیکی و آسیبهای محیطی در طول زمان آسیبپذیرتر باشند. در مقابل، اساسدیها (SSD) کوچکتر و کممصرفتر هستند و سرعت خواندن و نوشتن بالاتری نسبت به همتایان هارددیسکی خود دارند. آنها هیچ قطعه متحرکی ندارند و برای ذخیره دادهها به حافظه فلش متکی هستند.
با این اوصاف، در حالی که تفاوت اصلی بین اساسدی و هارددیسک در سرعت، عملکرد و ظرفیت است، باید فاکتور «قابلاطمینان بودن» (Reliability) را هم در نظر بگیرید. آیا اساسدیها واقعاً قابلاطمینانتر از هارددیسکها هستند؟ پاسخ کوتاه «بله» است؛ اما این بدان معنا نیست که هارددیسکها منسوخ شدهاند یا اساسدیها کاملاً بینقص هستند. به همین دلیل، بیایید نگاهی بیندازیم به اینکه اساسدیها در زمینه قابلیت اطمینان، چه جایگاهی در برابر هارددیسکهای سنتی دارند.
هارددیسکها حریف اساسدیها نمیشوند!

عوامل کلیدی متعددی در قابلاطمینان بودن حافظههای قابلحمل (از جمله درایوهای SATA و اساسدیهای M.2) نقش دارند. یکی از مهمترین عوامل، نحوه استفاده از آنهاست. اساسدیها طوری طراحی شدهاند که تعداد دفعات مشخصی دادهها را بخوانند و بنویسند؛ بنابراین بحث بر سر این نیست که آیا خراب میشوند یا نه، بلکه بحث بر سر زمان وقوع آن است. با این حال، یکی از دلایلی که کارشناسان میگویند اساسدیها از نظر کارکرد قابلاطمینانتر هستند، این است که ثابت شده «نرخ خرابی سالانه» (AFR) آنها بسیار کمتر از هارددیسکهاست.
فراتر از آن، اساسدیها در برابر آسیبهای فیزیکی بسیار مقاومترند. برخلاف هارددیسکها که دارای بازوهای متحرک چرخشی برای عملیات خواندن و نوشتن هستند، اساسدیها هیچ قطعه متحرکی ندارند. این یعنی در برابر افتادنهای تصادفی، ضربات ناگهانی، لرزش یا تکانهای شدید آسیبپذیری کمتری دارند. اگر با اساسدی خود به خوبی رفتار کنید، میتوانید انتظار داشته باشید که یک مدل مدرن سالها بدون هیچ مشکل بزرگی برایتان کار کند.
با این حال، شایان ذکر است که تمام راهکارهای ذخیرهسازی، از جمله اساسدیها، هارددیسکهای معمولی و فلشمموریها، با گذشت زمان و افزایش سن احتمال خرابی دارند. در حالیکه اکثر شرکتها عمر متوسط اساسدیها را حدود ۵ تا ۱۰ سال اعلام میکنند، همیشه این ریسک وجود دارد که یک محصول خاص دارای نقص فنی ناشناختهای باشد. بنابراین، اگر علائم هشداردهندهای مثل مشکلات در بوت شدن سیستم یا کرشهای پیدرپی را مشاهده کردید، باید بلافاصله از تمامی فایلهای حیاتی خود نسخه پشتیبان (Back up) تهیه کنید.
منبع: Slashgear

























