بیش از یک قرن است که بیماری آلزایمر به‌طور گسترده به عنوان وضعیتی غیرقابل برگشت در نظر گرفته می‌شود. به همین دلیل، بیشتر تحقیقات بر پیشگیری از بیماری یا کُند کردن روند پیشرفت آن متمرکز بوده است، به جای تلاش برای بازیابی عملکرد از دست رفته مغز.

محققانی که در حال بررسی تنگی نفس در افراد مبتلا به خستگی مزمن بودند، اکنون دریافته‌اند که بسیاری از آن‌ها مستعد تنفس ناکارآمد هستند. این الگوی تنفسی غیرطبیعی ممکن است با دیس‌اوتونومی مرتبط باشد؛ وضعیتی که شامل اختلال در سیگنال‌های عصبی تنظیم‌کننده رگ‌های خونی و عضلات است.

کووید-۱۹ به‌طور گسترده‌ای به دلیل تأثیرش بر ریه‌ها شناخته شده است، اما شواهد فزاینده‌ای نشان می‌دهند که این ویروس می‌تواند تغییرات ماندگاری را در مغز نیز ایجاد کند، حتی در افرادی که به طور کامل بهبود یافته‌اند. این یافته‌ها به عواقب احتمالی طولانی‌مدت عصبی اشاره دارند که فراتر از مرحله حاد بیماری گسترش می‌یابند.

تحقیقات جدید از دانشگاه یوتا به دو گروه غیرمنتظره از سلول‌های مغزی در موش‌ها اشاره می‌کند که به روش‌های متضاد عمل کرده و مانند «شتاب‌دهنده‌ها» و «ترمزهای» داخلی عمل می‌کنند که بر سطح اضطراب تأثیر می‌گذارند.

افراد با عملکرد استثنایی نقش محوری در پیشبرد دانش و رسیدگی به چالش‌های عمده جهانی دارند. به همین دلیل، جوامع علاقه‌مند به درک چگونگی توسعه استعدادهای برجسته هستند. یک بررسی جدید که در مجله Science منتشر شده است، استدلال می‌کند که بسیاری از رویکردهای پرکاربرد در آموزش تیزهوشان و توسعه استعداد، بر مفروضات نادرست بنا شده‌اند.