اگر اخبار معرفی گوشیهای جدید را دنبال کرده باشید، حتماً متوجه شدهاید که این روزها گوشیهای بیشتری با استاندارد رسمی IP عرضه میشوند. تا همین چند وقت پیش، گواهی IP68 بالاترین سطح محافظت در برابر نفوذ محسوب میشد و داشتن آن به معنای خرید یک مدل پرچمدار و گرانقیمت بود. اما حالا حتی گوشیهای میانرده هم با استاندارد IP68 عرضه میشوند و برخی برندها مجموعهای از گواهیها مثل IP66، IP68، IP69 و IP69K را در لیست مشخصات یک گوشی ردیف میکنند.
نکته جالبتر اینجاست که سر و کله گوشیهای تاشو هم در لیست دستگاههای دارای گواهی IP پیدا شده است. اما چه تغییری در صنعت رخ داده؟ گوشیها (بهخصوص مدلهای تاشو که به نظر میرسد باید به آب حساسیت داشته باشند) چطور از پس این کار برمیآیند؟ برای بررسی بیشتر این موضوع با اِروتِک همراه باشید.
۱. ضدآب بودن یک «سیستم» است!
از بیرون که نگاه میکنیم، شاید تصور شود ضدآب کردن گوشی فقط اضافه کردن یک قابلیت ساده است، اما در واقعیت، این ویژگی نتیجه همکاری چندین سیستم داخلی با یکدیگر است.
در ابتداییترین سطح، مهندسان سعی میکنند مسیرهای ورود آب به دستگاه را به حداقل برسانند که این کار با تغییر در ساختار شروع میشود. گوشیهای هوشمند امروزی با دقت مهندسی بسیار بالایی ساخته میشوند تا کمترین شکافی بین فریم و پنلهای پشتی وجود نداشته باشد. سازندگان از چسبهای بسیار دقیقی برای چسباندن لایهها به هم استفاده میکنند تا تمام راههای ورود مسدود شود.
با این حال، هر گوشی نقاط ضعف اجتنابناپذیری دارد: درگاه شارژ، خشاب سیمکارت و دکمههای فیزیکی. شرکتها این نواحی را با واشرهای سیلیکونی و حلقههای لاستیکی تقویت میکنند. برای مثال، خشاب سیمکارت اغلب یک حلقه ضدآب کوچک دارد که هنگام جا زدن فشرده شده و راه نفوذ مایعات را سد میکند.
بخش بلندگوها و میکروفونها چالش بزرگتری هستند، چون برای کار کردن نیاز به جریان هوا دارند. برای حل این مشکل، مهندسان از غشاهای آکوستیک «آبگریز» یا توریهای بسیار ریز استفاده میکنند. این مواد به امواج صوتی اجازه عبور میدهند اما مانع جریان یافتن آب به داخل میشوند. اینها اولین خط دفاعی گوشی هستند.
۲. نقشه دوم: لایه محافظ داخلی
حتی با چنین طراحی دقیقی، باز هم ممکن است مقداری رطوبت به داخل نفوذ کند. به همین دلیل بسیاری از گوشیها لایه دومی از محافظت دارند.
قطعات حیاتی مثل مادربرد، کانکتورها و بردهای مدار چاپی منعطف، اغلب با یک پوشش نانو-آبگریز (Nano-hydrophobic) پوشانده میشوند. این لایه فوقنازک، آب را در سطح میکروسکوپی دفع میکند. در نتیجه، به جای اینکه آب روی اتصالات فلزی پخش شده و باعث اتصالی شود، به شکل قطره در میآید. این قطرات هم به احتمال زیاد یا تبخیر میشوند یا میلغزند و از روی قطعات کنار میروند تا باعث خوردگی نشوند.
پوشش داخلی و طراحی ساختاری در کنار هم کار میکنند؛ اولی آب را بیرون نگه میدارد و دومی آسیبهای شیمیایی ناشی از نفوذ احتمالی را به حداقل میرساند. هیچکدام از این روشها به تنهایی نمیتوانستند پایایی و اعتمادی را که امروز شاهدش هستیم، فراهم کنند.
۳. گوشیهای تاشو؛ وقتی همه چیز پیچیده میشود!
اجرای این موارد در یک گوشی تخت سنتی به اندازه کافی سخت هست، اما گوشیهای تاشو سطح دشواری را چند پله بالاتر میبرند. یک گوشی تاشو دارای لولا، قطعات متحرک و کابلهای فوقنازکی است که با هر بار باز و بسته شدن خم میشوند. در این طراحی، وجود شکاف و حرکت دائمی اجتنابناپذیر است.
استراتژی سامسونگ در سری گلکسی Z Fold روی «جداسازی» تمرکز دارد. سامسونگ دو نیمه چپ و راست گوشی را به صورت دو محفظه مجزا در نظر میگیرد تا اگر آب وارد یک سمت شد، به سمت دیگر سرایت نکند. خودِ لولا هم از مواد ضدزنگ، روانکنندههای خاص و مسیرهای تخلیه استفاده میکند تا آب داخل آن محبوس نشود.
شرکت اوپو نیز در سری Find N از «آببندی چندلایه» استفاده میکند. آنها با ترکیب انواع چسبها در لایههای مختلف، تمام منافذ میکروسکوپی اطراف لولا را پر میکنند تا یک شبکه محافظتی سهبعدی ایجاد شود که حتی هنگام تا شدن گوشی هم یکپارچگی خود را حفظ کند.
۴. ضدآب بودن به معنای بیخیالی نیست!
یادتان باشد که رتبهبندیهای IP در شرایط کنترلشده آزمایشگاهی به دست میآیند. آب شور یا آب کلردار استخر میتوانند به مرور زمان واشرها را از بین ببرند. به همین دلیل است که اکثر سازندگان، آسیبهای ناشی از آب را شامل گارانتی نمیکنند.
۵. پیروزی خاموش مهندسی
از دیدگاه مهندسی، ضدآب بودن گوشیهای مدرن کمتر به جهشهای ناگهانی و پرزرقوبرق مربوط است و بیشتر حاصل «تکامل و اصلاح» است. این موفقیت نتیجه دقت بالاتر در ساخت، مواد بهتر، چیدمان داخلی هوشمندانهتر و استراتژیهای دفاعی چندلایه است.
تغییر اصلی فقط این نیست که گوشیها در برابر آب زنده میمانند؛ بلکه این است که این قابلیت دیگر مخصوص پرچمداران گرانقیمت نیست. حالا گوشیهای میانرده هم به طور معمول سطحی از حفاظت را ارائه میدهند که زمانی یک رویای لوکس بود.
البته، هنوز هم بهتر است گوشی خود را زیر شیر آب نگیرید، اما این پیشرفتها به این معناست که وقتی حادثهای رخ میدهد، شانس زنده ماندن گوشی شما بسیار بیشتر از گذشته است.
منبع: Gizmochina
