دانشمندان سلول‌های مغزی را کشف کردند که اضطراب را روشن و خاموش می‌کنند!

اختلالات اضطرابی از جمله گسترده‌ترین شرایط سلامت روان در جهان هستند که تقریباً از هر پنج نفر یک نفر را درگیر می‌کنند. با وجود شیوع بالای اضطراب، دانشمندان همچنان در تلاش برای درک علل آن در مغز هستند. اکنون، تحقیقات جدید از دانشگاه یوتا به دو گروه غیرمنتظره از سلول‌های مغزی در موش‌ها اشاره می‌کند که به روش‌های متضاد عمل کرده و مانند «شتاب‌دهنده‌ها» و «ترمزهای» داخلی عمل می‌کنند که بر سطح اضطراب تأثیر می‌گذارند.

نقش شگفت‌انگیز سلول‌های ایمنی در اضطراب

به جای نورون‌ها که بیشتر به دلیل انتقال سیگنال‌ها و تشکیل مدارهای مغزی شناخته می‌شوند، تنظیم‌کننده‌های تازه شناسایی‌شده اضطراب، سلول‌های ایمنی از آب درآمدند. به‌نظر می‌رسد این سلول‌ها که میکروگلیا (microglia) نامیده می‌شوند، تأثیر مستقیمی بر رفتار اضطرابی موش‌ها دارند. یک گروه از میکروگلیاها پاسخ‌های مرتبط با اضطراب را افزایش می‌دهد، در حالی‌که گروه دیگر آن‌ها را کاهش می‌دهد.

دکتر دان وان درن (Donn Van Deren)، محقق فوق دکترا در دانشگاه پنسیلوانیا که این تحقیق را در هنگام کار در زمینه ژنتیک انسانی در سلامت دانشگاه یوتا انجام داده است، می‌گوید:

این یک تغییر پارادایم است. این نشان می‌دهد که وقتی سیستم ایمنی مغز نقص داشته باشد و سالم نباشد، می‌تواند منجر به اختلالات روان‌پزشکی بسیار خاصی شود.

این یافته‌ها در نشریه Molecular Psychiatry منتشر شده است.

میکروگلیاها اثرات متضادی بر اضطراب نشان می‌دهند!

مطالعات قبلی نقش میکروگلیاها را در اضطراب ثابت کرده بودند، اما دانشمندان در ابتدا تصور می‌کردند که تمام میکروگلیاها به‌طور مشابه رفتار می‌کنند. وقتی محققان زیرگروه خاصی که به عنوان میکروگلیاهای Hoxb8 شناخته می‌شوند را مختل کردند و سپس موش‌ها شروع به نشان دادن رفتار اضطرابی کردند. با این حال، وقتی فعالیت تمام میکروگلیاها به طور همزمان مسدود شد – از جمله میکروگلیاهای Hoxb8 و غیر-Hoxb8 – موش‌ها به طور عادی رفتار کردند.

این نتیجه گیج‌کننده محققان را به این سو سوق داد که گمان کنند جمعیت‌های مختلف میکروگلیا ممکن است عملکردهای متضادی داشته باشند. آن‌ها پیشنهاد کردند که میکروگلیاهای Hoxb8 ممکن است اضطراب را سرکوب کنند، در حالی‌که میکروگلیاهای غیر-Hoxb8 ممکن است آن را تقویت کنند. برای تأیید این ایده، این تیم نیاز داشت که اثرات هر گروه را به طور مستقل بررسی کند.

آزمایش «شتاب‌دهنده‌ها و ترمزهای اضطراب» در مغز

برای جدا کردن اثرات هر گروه میکروگلیال، محققان از یک رویکرد غیرمعمول استفاده کردند. آن‌ها انواع خاصی از میکروگلیا را به موش‌هایی که اصلاً میکروگلیا نداشتند، پیوند زدند.

آزمایش‌ها نشان داد که میکروگلیاهای غیر-Hoxb8 مانند پدال گاز برای اضطراب عمل می‌کنند. هنگامی‌که موش‌ها فقط میکروگلیاهای غیر-Hoxb8 دریافت کردند، رفتارهایی مرتبط با اضطراب بالا، از جمله آراستن بیش از حد و اجتناب از فضاهای باز را نشان دادند. بدون وجود سلول‌های متضاد، پاسخ اضطرابی به طور مداوم فعال باقی می‌ماند.

در مقابل، میکروگلیاهای Hoxb8 به عنوان یک سیستم ترمز عمل کردند. موش‌هایی که فقط میکروگلیاهای Hoxb8 دریافت کردند، رفتار اضطرابی نشان ندادند. به همان اندازه مهم، موش‌هایی که هر دو نوع میکروگلیا – هم گاز و هم ترمز – را داشتند نیز آرام به‌نظر می‌رسیدند. اگرچه میکروگلیاهای غیر-Hoxb8 حیوانات را به سمت اضطراب سوق می‌دادند، اما اثر متعادل‌کننده میکروگلیاهای Hoxb8 از بروز آن رفتارها جلوگیری می‌کرد.

دکتر ماریو کاپکی (Mario Capecchi)، استاد برجسته ژنتیک انسانی در سلامت دانشگاه یوتا و نویسنده ارشد این مطالعه، می‌گوید:

این دو جمعیت میکروگلیا نقش‌های متضادی دارند. آن‌ها با هم، سطح اضطراب را در واکنش به آنچه در محیط موش اتفاق می‌افتد، به حد مناسب تنظیم می‌کنند.

این یافته برای درمان‌های اضطراب چه معنایی می‌تواند داشته باشد؟

محققان می‌گویند این کشف می‌تواند نحوه مطالعه و در نهایت درمان اختلالات اضطرابی را تغییر دهد. کاپکی اشاره می‌کند:

انسان‌ها نیز دو جمعیت میکروگلیا دارند که به‌طور مشابه عمل می‌کنند. با این حال، اکثر داروهای روان‌پزشکی موجود برای هدف قرار دادن نورون‌ها طراحی شده‌اند، نه سلول‌های ایمنی در مغز.

با درک نحوه تأثیر میکروگلیاها بر اضطراب، درمان‌های آینده می‌توانند بر تقویت سیستم ترمز طبیعی مغز یا کاهش شتاب‌دهنده بیش از حد فعال تمرکز کنند. کاپکی می‌گوید:

این دانش ابزاری را برای بیمارانی که توانایی کنترل سطح اضطراب خود را از دست داده‌اند، فراهم می‌کند تا آن را دوباره به دست آورند.

وان درن تأکید می‌کند که کاربردهای پزشکی هنوز راه درازی در پیش دارند. او می‌گوید:

ما از جنبه درمانی دور هستیم، اما در آینده، احتمالاً می‌توان جمعیت‌های بسیار خاصی از سلول‌های ایمنی در مغز را هدف قرار داد و آن‌ها را از طریق رویکردهای دارویی یا ایمنی‌درمانی اصلاح کرد. این یک تغییر عمده در نحوه درمان اختلالات روان‌پزشکی خواهد بود.

منبع: Scitechdaily