تفاوت استاندارد HDMI و HDMI ARC دقیقاً چیست؟

کابل‌های HDMI از زمان عرضه در ۹ دسامبر ۲۰۰۲، رابط اصلی اتصال دستگاه‌های رسانه‌ای ما بوده‌اند. از آن زمان تاکنون، این استاندارد بارها به‌روزرسانی شده و آخرین نسخه آن یعنی HDMI 2.1، از رزولوشن 16K و سرعت انتقال داده تا ۹۶ گیگابیت بر ثانیه پشتیبانی می‌کند. در ظاهر، وظیفه HDMI و کابل‌های آن ساده است: انتقال سیگنال‌های صوتی و تصویری با کیفیت بالا از طریق یک کابل واحد. همین سادگی باعث شده اتصال بین بلوری‌پلیرها، کنسول‌های بازی، مانیتورها و پروژکتورها بسیار آسان شود. با این حال HDMI یک نسخه HDMI ARC هم دارد، اما تفاوت استاندارد HDMI و HDMI ARC دقیقاً چیست؟ با اِروتِک همراه باشید.

از نظر نسخه‌ها، تاکنون نه نسخه منتشر شده که HDMI 1.4 آخرین سری از «نسخه‌های شماره یک» بود که در سال ۲۰۰۹ عرضه شد. این همان نسخه‌ای بود که قابلیت HDMI ARC را معرفی کرد. ARC که مخفف Audio Return Channel (کانال بازگشت صدا) است، در واقع یک فرم جدید یا بهتر از HDMI نیست؛ بلکه نحوه حرکت صدا در طول اتصال HDMI را تغییر می‌دهد.

به طور سنتی، صدا و داده‌ها در اتصالات HDMI فقط در یک جهت حرکت می‌کنند: از منبع (فرستنده) به خروجی (نمایشگر). اما قابلیت ARC به تجهیزات سازگار (مثل تلویزیون‌ها) اجازه می‌دهد تا صدا را از طریق همان کابل HDMI به سمت عقب، یعنی به یک ساندبار یا گیرنده AV ارسال کنند. قبل از معرفی ARC، برای اتصال تلویزیون به یک خروجی صوتی، به کابل‌های نوری (Optical) یا کواکسیال نیاز بود که باعث شلوغی سیم‌کشی می‌شد و اغلب به یک ریموت کنترل جداگانه برای دستگاه صوتی نیاز داشت.

تفاوت اصلی بین HDMI و HDMI ARC

تا پیش از معرفی HDMI 1.4، استاندارد این کابل بر پایه یک فرض واحد طراحی شده بود: صدا و تصویر در یک جهت، از دستگاه منبع به دستگاه خروجی جریان می‌یابند. برای مثال، کنسول‌های بازی یا دستگاه‌های استریم، سیگنال خود را به تلویزیون می‌فرستند و تلویزیون پخش را بر عهده می‌گیرد. این مدل زمانی که تلویزیون‌ها صرفاً نمایشگرهای غیرفعال بودند خوب کار می‌کرد، اما با رایج شدن تلویزیون‌های هوشمند، محدودیت‌های آن آشکار شد.

این دقیقاً همان شکافی بود که HDMI ARC برای پر کردن آن طراحی شد. برای اینکه این سیستم کار کند، باید هر دو دستگاه فرستنده و گیرنده دارای پورت HDMI ARC باشند که معمولاً با همین نام برچسب‌گذاری شده‌اند. هدف اصلی این است که تلویزیون بتواند صدایی را که خودش تولید می‌کند (مثل برنامه‌های استریم داخلی یا گیرنده دیجیتال خود تلویزیون) بدون نیاز به کابل اضافی، به بلندگوهای خارجی بفرستد.

این تغییر در جهت حرکت صدا، تفاوت بنیادین بین HDMI معمولی و ARC است. البته بسیاری از محدودیت‌های نسخه اولیه ARC، با معرفی eARC (نسخه بهبود یافته ARC) در استاندارد HDMI 2.1 برطرف شد که از کیفیت صدای بسیار بالاتری پشتیبانی می‌کند.

محدودیت‌های HDMI ARC در فرمت‌های صوتی و پهنای باند

با وجود اینکه کابل HDMI توانایی حمل فرمت‌های صوتی با پهنای باند بسیار بالا را دارد، اما تکنولوژی ARC محدودیت‌هایی را در پهنای باند اعمال می‌کند. دلیلش این است که ARC به عنوان یک لایه انتقال صوتی «تمام‌عیار» طراحی نشده بود، بلکه صرفاً راه حلی کاربردی برای ارسال صدا به بلندگوها با استفاده از سخت‌افزارهای موجود HDMI بود.

در نتیجه، HDMI ARC به فرمت‌های صوتی فشرده محدود شده است. این قابلیت از فرمت‌های PCM ،Dolby Digital و DTS پشتیبانی می‌کند، اما نمی‌تواند فرمت‌های بدون افت کیفیت (Lossless) مثل Dolby TrueHD یا DTS-HD Master Audio را منتقل کند.

این محدودیت اغلب باعث غافلگیری کاربران می‌شود. اگر یک بلوری‌پلیر را مستقیم به گیرنده صوتی وصل کنید، صدای فراگیر بدون افت کیفیت خواهید داشت؛ اما اگر همان دستگاه را به تلویزیون وصل کرده و از طریق ARC صدا را به سیستم صوتی برگردانید، کیفیت صدا به طور خودکار کاهش می‌یابد. این یک نقص فنی نیست، بلکه بخشی از طراحی ARC برای حفظ سازگاری با طیف گسترده‌ای از دستگاه‌هاست.

وابستگی به HDMI-CEC برای کنترل و پایداری

قابلیت HDMI ARC برای انتقال صدا کاملاً به HDMI-CEC وابسته نیست، اما برای اینکه همه چیز به درستی کار کند، به آن نیاز دارد. CEC قابلیتی است که اجازه می‌دهد یک دستگاه، دستگاه دیگر را شناسایی و کنترل کند (مثلاً با روشن کردن تلویزیون، ساندبار هم روشن شود). سازندگان مختلف نام‌های تجاری متفاوتی برای این قابلیت دارند؛ مثلاً سامسونگ به آن +Anynet، تی‌سی‌ال T-Link و سونی BRAVIA Sync می‌گوید.

وقتی CEC فعال باشد، تلویزیون می‌تواند ساندبار را شناسایی کرده و بدون دخالت کاربر، صدا را به آن هدایت کند. اگر CEC را غیرفعال کنید، ممکن است ARC همچنان صدا را منتقل کند، اما بخش زیادی از راحتی کار (مثل کنترل صدا با ریموت تلویزیون) از دست می‌رود یا کلاً از کار می‌افتد.

البته HDMI-CEC خوش‌نام نیست و گاهی در برقراری ارتباط بین برندهای مختلف دچار مشکل می‌شود. به همین دلیل در نسخه جدیدتر یعنی eARC، وابستگی به CEC کمتر شده تا دستگاه‌ها راحت‌تر با هم جفت شوند.

منبع: Slashgear