جت‌های آب قطارهای سریع‌السیر واقعاً چکار می‌کنند؟!

قطارهای سریع‌السیر شینکانسن (Shinkansen) ژاپن از دیرباز به عنوان یکی از چشمگیرترین سیستم‌های ریلی جهان در نظر گرفته شده‌اند که سابقه دقت و ایمنی بی‌نظیری دارند. این وضعیت از اواسط دهه ۱۹۶۰، زمانی که اولین خط شینکانسن بین توکیو و اوزاکا شروع به کار کرد، به همین شکل بوده است. در دهه‌های پس از آن، شبکه شینکانسن گسترش یافته و مدرن شده است. حتی با وجود اینکه خطوط ریلی پرسرعت دیگری در کشورهای مختلف جهان راه‌اندازی شده‌اند، سیستم ژاپن از بسیاری جهات همچنان استاندارد جهانی باقی مانده است و علم جالب زیادی پشت سرعت‌های باورنکردنی شینکانسن نهفته است.

اما اینکه شینکانسن اولین قطار سریع‌السیر جهان بوده، به این معنی نیست که ژاپن مکان آسانی برای ساخت، بهره‌برداری و نگهداری از یک سیستم ریلی پرسرعت بوده است. در واقع، با توجه به کوهستانی بودن شدید این کشور و کمبود فضاهای باز و مسطح، ژاپن در واقع مکان دشواری برای ساخت یک سیستم ریلی پرسرعت مدرن بود. این حتی بدون اشاره به آب و هوا است.

قطارهای شینکانسن باید با سرعت بالا در برخی از سردترین و برفی‌ترین مناطق ژاپن حرکت کنند. برای انجام این کار به صورت ایمن، چندین تکنیک نوآورانه مختلف به کار گرفته می‌شود، از جمله یک روش جذاب پاشیدن آب توسط جت‌ها به قطارهای در حال عبور از کنار مسیر. اما دلیل این کار چیست؟ برای پاسخ به این سوال با اِروتِک همراه باشید.

جت‌های آب به افزایش ایمنی در شرایط برفی کمک می‌کنند!

چه در حال تماشای ویدیوهای آنلاین باشید و چه خوش‌شانس بوده‌اید که شینکانسن را از نزدیک تجربه کنید، خطوط شینکانسن ژاپن، که هنوز در میان سریع‌ترین قطارهای پرسرعت در حال کار امروز قرار دارند،  چیزهای جذاب زیادی برای دیدن دارند. بسته به منطقه و زمان سال، ممکن است دیده‌ باشید که هنگام عبور قطارها، آب از نازل‌های کنار مسیر به سمت آن‌ها پاشیده می‌شود. اگرچه این منظره‌ای زیبا و چشمگیر است، اما پاشش آب نه برای جلوه زیبایی است و نه راهی برای تمیز کردن قسمت بیرونی قطار است. (ژاپن در واقع روش چشمگیر خود را برای شستن قطارهای سریع‌السیر دارد.) در عوض، آب‌پاش‌های کنار مسیر نقش بسیار مهمی در عملکرد ایمن و به موقع شینکانسن در طول ماه‌های زمستان ایفا می‌کنند.

قبل از استفاده از آب‌پاش‌ها، سرعت بالای شینکانسن باد ایجاد می‌کرد که برف را از روی ریل‌ها بلند کرده و به زیر واگن قطار می‌برد، جایی‌که سپس یخ می‌زد و به توده‌های سفت‌شده یخ تبدیل می‌شد. هنگامی که این قطعات یخ از قطار جدا می‌شدند، وضعیت بالقوه خطرناکی ایجاد می‌کردند که می‌توانست به واگن‌ها آسیب برساند. با فعال شدن آب‌پاش‌ها، برف شسته شده و ذوب می‌شود. این امر از جمع شدن و انباشته شدن آن در زیر واگن‌های در حال عبور جلوگیری می‌کند.

فرآیند روی قطارها شبیه یخ‌زدایی هواپیماها عمل می‌کند!

از زمانی‌که آب‌پاش‌ها برای اولین بار به کار گرفته شدند، استفاده از آن‌ها در سراسر سیستم ریلی گسترش یافته است. در طول مسیر، خود آب‌پاش‌ها با نازل‌های بهتر بهبود یافته‌اند تا بیشتر به زیر قطارها برسند. اگرچه آنها ثابت کرده‌اند که نه‌تنها برای ایمنی، بلکه برای حفظ سرعت در شرایط برفی بسیار مؤثر هستند، اما آب‌پاش‌ها تنها روشی نیستند که شینکانسن برای مبارزه با برف و یخ از آن استفاده می‌کند.

همراه با تجهیزات سنتی مانند برف‌روب‌ها، تیم‌های برف‌روبی نیز می‌توانند از زیر سکوهای ایستگاه اعزام شوند تا به سرعت زیر واگن‌ها را با فشار آب شسته و هرگونه انباشتگی را که آب‌پاش‌ها ممکن است از دست داده باشند، پاک کنند. البته، با وجود شهرت جهانی شینکانسن برای وقت‌شناسی، این قطار غیرقابل توقف نیست. در طول دوره‌های بارش برف سنگین، خدمات می‌تواند به تأخیر بیفتد یا لغو شود. اما به لطف روش‌های کاهش‌دهنده مانند آب‌پاش‌ها، تأخیرها به آن اندازه که ممکن است انتظار داشته باشید رایج نیستند – به ویژه با توجه به مناطق برفی که قطارها از آن عبور می‌کنند.

چه ظاهر بیرونی، چه احساس داخلی و حتی سرعت عبور آن‌ها، قطارهای سریع‌السیر شباهت زیادی به نسخه‌های زمینی هواپیماهای جت دارند. از این منظر، تدبیر ایمنی پاشش آب شینکانسن بسیار شبیه به فرآیند حیاتی یخ‌زدایی هواپیما است که در صنعت هوانوردی استفاده می‌شود. فیزیک و فرآیند ممکن است متفاوت باشد، اما هدف یکی است: تضمین عملیات ایمن و کارآمد در شرایط سرد، برفی و یخی.

منبع: Slashgear