۵ افسانه درباره USB-C که بهتر است فراموش شوند!

در سال ۲۰۲۶، به سختی می‌توان یک گجت فناوری پیدا کرد که درگاه USB-C نداشته باشد. این درگاه بیضی‌شکل در سراسر گوشی‌های هوشمند، تبلت‌ها و اکثر رایانه‌ها فراگیر شده است و اکنون می‌توانیم به جای حمل مجموعه‌ای از سیم‌های درهم‌تنیده، از یک کابل برای همه چیز استفاده کنیم. یا حداقل، این چیزی است که برخی ممکن است با استفاده تقریباً تمامی دستگاه‌ها از USB-C، به آن باور داشته باشند. اما وقتی وارد جزئیات USB-C شوید، ممکن است متوجه شوید که مسائل به این سادگی نیستند. این ایده که کابل‌های USB-C قابل تعویض و استفاده هستند، تنها یکی از چندین تصور غلط رایج در مورد این استاندارد مهم اتصال است!

برخی از افسانه‌ها در مورد USB-C تقریباً به اندازه خود کابل‌ها رایج هستند، که می‌تواند منجر به سرخوردگی کاربران شود؛ زیرا انتظارات آن‌ها با واقعیت همخوانی ندارد. از سوءتفاهم‌ها در مورد قابلیت‌های کابل‌های USB-C گرفته تا اشتباه گرفتن استانداردها و فناوری‌هایی که بر پایه Type-C ساخته شده‌اند و حتی یک اشکال کوچک در مورد اینکه کابل‌های USB-C بدون توجه به نحوه و جهت اتصال، درست کار می‌کنند! اما وقت آن رسیده است که واقعیت را روشن کنیم. در این مطلب پنج مورد از رایج‌ترین افسانه‌های USB-C و دلایل نادرست بودن آن‌ها ذکر شده است. با اِروتِک همراه باشید.

‍۱. USB-C در دو طرف پورت کاملاً یکسان است!

یکی از بهترین ویژگی‌های کابل‌های USB-C این است که دوشاخه‌های آن‌ها متقارن هستند، به این معنی که نیازی نیست نگران نحوه درست وصل کردن آن‌ها باشید. یا حداقل، این چیزی است که بسیاری از مردم باور دارند! اما حقیقت کمی ظریف‌تر است. در حالی‌که درست است داخل هر درگاه Type-C شامل دو ردیف ۱۲ پین است که هر کدام به صورت معکوس چیده شده‌اند تا به پین‌های متناظر روی دوشاخه متصل شوند، اما در هر جهت به روش یکسانی متصل نمی‌شوند.

هنگام استفاده از اتصال USB 2.0، بدون توجه به جهت قرارگیری دوشاخه، نتیجه یکسانی خواهید گرفت. اما وقتی سعی می‌کنید از USB 3.x یا خروجی ویدیو از طریق DisplayPort Alternative Mode استفاده کنید، اوضاع عجیب می‌شود. بسته به اینکه کنترل‌کننده میزبان (Host Controller) چگونه دوشاخه را می‌خواند، عملکرد صحیح را به پین‌ها هدایت می‌کند. اساساً، یک کابل USB-C تنها برای USB 3 و بالاتر “قابل برگشت” (Reversible) است، زیرا دستگاهی که به آن وصل می‌شود، تنظیمات را جابه‌جا می‌کند تا با جهتی که شما برای اتصال انتخاب کرده‌اید، سازگار شود.

این موضوع به عنوان یک کاربر برای شما اهمیتی نخواهد داشت مگر اینکه از یک کابل Type-C به Type-A استفاده کنید، که باید از پین‌های جهتی در اتصال‌دهنده Type-C برای اطمینان از سازگاری با استاندارد قدیمی‌تر استفاده کند، یا اگر مشکلی پیش بیاید. اگر مشکلی پیش بیاید — مثلاً کابلی با آسیب نامشخص — ممکن است در شرایطی قرار بگیرید که وقتی کابل در یک جهت خاص وصل شده است، اتصال سریع باشد، اما وقتی جهت آن را برمی‌گردانید، اتصال کند شود. بنابراین، اگر متوجه شدید که سرعت انتقال یک کابل USB-C کندتر از آن چیزی است که روی برگه مشخصات آن ذکر شده، جهت اتصال آن را امتحان کنید.

۲. همه کابل‌های USB-C ویژگی‌های یکسانی دارند!

یکی دیگر از افسانه‌ها در مورد USB-C این است که هر کابل قابلیت‌های یکسانی دارد. این افسانه به اندازه گذشته که USB-C در همه جا نبود، رایج نیست، اما هنوز هم برخی افراد آن را تکرار می‌کنند. پیدا کردن منبع این ادعا دشوار است، اما به‌نظر می‌رسد سوءتفاهمی از یک واقعیت باشد — اینکه USB-C می‌تواند قابلیت‌های شارژ، انتقال داده و خروجی ویدیو را در خود جای دهد — که برخی افراد به اشتباه فرض می‌کنند به این معنی است که هر کابل USB-C همه این کارها را انجام می‌دهد. با این حال، همه کابل‌های USB-C یکسان نیستند.

درست است که کابل‌های USB-C که داده‌ها را انتقال می‌دهند، لزوماً حداقل مقداری قابلیت شارژ را نیز شامل می‌شوند. با این حال، همه کابل‌های شارژ، داده‌ها را نیز انتقال نمی‌دهند. زیرمجموعه‌ای از کابل‌های USB-C وجود دارند که به عنوان کابل‌های فقط شارژ (Charge-Only Cables) شناخته می‌شوند. این کابل‌ها گوشی شما را شارژ می‌کنند، اما به شما اجازه انتقال فایل نمی‌دهند. کابل‌های فقط شارژ آنقدرها هم که به‌نظر می‌رسند بی‌فایده نیستند. به دلیل خطر بدافزار از طریق پورت‌های USB ناشناس، اگر اغلب مجبور به شارژ دستگاه‌های خود در مناطق عمومی مانند فرودگاه‌ها یا کافی‌شاپ‌ها هستید، می‌تواند ایده هوشمندانه‌ای باشد که یک کابل “فقط شارژ” همراه داشته باشید. با این حال، توجه داشته باشید که تضمینی وجود ندارد که کابل‌های فقط شارژ، دستگاه‌ها را سریع‌تر از کابل‌های داده شارژ کنند. همیشه قبل از اعتماد به کابل، مشخصات تأمین انرژی (Power Delivery) آن را بررسی کنید.

قابلیت‌های خروجی ویدیو نیز یک امر قطعی نیستند. اگرچه استاندارد USB-C شامل حالت‌های خروجی DisplayPort و HDMI است، اما نمی‌توانید دستگاهی را به مانیتور وصل کنید و فرض کنید که همه چیز کار خواهد کرد. شما باید مطمئن شوید که کابل مورد نظر شما قبل از استفاده برای این منظور، قابلیت خروجی ویدیو با حالت جایگزین USB-C (USB-C alt mode) را دارد.

۳. تاندربولت و USB-C یکسان هستند!

تاندربولت (Thunderbolt) فناوری‌ای است که در طول سال‌ها همگام با USB-C توسعه یافته و حتی در سال ۲۰۱۵ درگاه USB-C را به عنوان تنها رابط خود پذیرفت. به دلیل این پذیرش، برخی کاربران ممکن است با این باور غلط زندگی کنند که تاندربولت یا همان USB-C است یا یک نسخه خاص از آن. با این حال، اگرچه تاندربولت از درگاه‌ها و قابلیت‌های Type-C بهره می‌برد، اما یک فناوری اختصاصی (Proprietary) است که توسط USB-IF (کنسرسیوم صنعتی که مشخصات USB را مدیریت می‌کند) مالکیت یا کنترل نمی‌شود.

تاندربولت به عنوان یک همکاری بین اینتل و اپل آغاز شد، اما اینتل مالک اصلی آن است. (افسانه دیگری در مورد تاندربولت این است که متعلق به اپل است، که احتمالاً از این واقعیت ناشی می‌شود که برای اولین بار در مک‌بوک پرو (MacBook Pro) معرفی شد.) به همین دلیل، پورت‌های تاندربولت را در رایانه‌های مبتنی بر سیستم‌های AMD پیدا نخواهید کرد. سوءتفاهم احتمالاً از این واقعیت ناشی می‌شود که تاندربولت ۳ و نسخه‌های بعدی بر روی رابط USB-C پیاده‌سازی شده‌اند، در حالی‌که USB4 بر روی پروتکل تاندربولت ۳ ساخته شده است.

این همکاری عمیق‌تر بین تاندربولت و USB به این معنی است که همه کابل‌های تاندربولت ۳ و بالاتر از اتصال‌دهنده‌های USB-C استفاده می‌کنند و می‌توانند مانند کابل‌های USB-C معمولی استفاده شوند. با این حال، هنگامی‌که به یک پورت تاندربولت متصل می‌شوند، عملکرد و سرعت بیشتری پیدا می‌کنند. پورت‌های تاندربولت ۴ و ۵ معمولاً به عنوان پورت‌های USB4 نیز عمل می‌کنند و می‌توانند با هر دو نوع کابل استفاده شوند. این احتمال وجود دارد که ما به سمت آینده‌ای حرکت کنیم که در آن مرز بین این پروتکل‌ها و مشخصات حتی بیشتر محو شود، اما در حال حاضر، آن‌ها به شکلی گیج‌کننده متمایز باقی می‌مانند.

۴. USB-C به معنای سرعت بالای کابل یا پورت است!

از آنجایی‌که USB Type-C جدیدترین نوع استاندارد دوشاخه و درگاه USB است، گاهی اوقات با سرعت‌های بالاتر اشتباه گرفته می‌شود. اما اگرچه کابل‌های USB-C در دوران نسل USB 3.x SuperSpeed عرضه شدند، این بدان معنا نیست که هر اتصال‌دهنده یا کابل USB-C از نرخ انتقال داده با سرعت بالا پشتیبانی می‌کند.

درست است که سریع‌ترین انواع پورت‌های USB، که از USB4 و USB4 نسخه ۲.۰ پشتیبانی می‌کنند، فقط با USB-C کار می‌کنند. بنابراین، اگر یک دوشاخه USB Type-A دیدید، می‌توانید با اطمینان فرض کنید که از آن استانداردها پشتیبانی نمی‌کند. اما نمی‌توانید عکس این فرض را بکنید. USB-C می‌تواند از نسل‌های قبلی USB تا USB 2.0 پشتیبانی کند، که حداکثر سرعت آن ۴۸۰ مگابیت در ثانیه است، بنابراین صرف اینکه یک کابل یا پورت از اتصال‌دهنده Type-C استفاده می‌کند، به‌طور خودکار به این معنی نیست که از سرعت‌های بالاتر پشتیبانی می‌کند.

هنگام خرید کابل‌های USB-C، به دنبال سرعت انتقال داده ذکرشده باشید. اگر آن را پیدا نکردید، به دنبال نسل USB ذکرشده باشید. همانطور که گفته شد، USB 2.0 به ۴۸۰ مگابیت بر ثانیه محدود است. USB 3.0 به ۵ گیگابیت بر ثانیه، ۳.۱ به ۵ گیگابیت بر ثانیه، ۳.۲ به ۲۰ گیگابیت بر ثانیه و USB4 با آخرین ویرایش مشخصات نسخه ۲.۰ تا ۸۰ گیگابیت بر ثانیه می‌رسد. با این حال، به دلیل نام‌گذاری عجیب از دوران SuperSpeed، بسیاری از کابل‌هایی که برچسب USB 3.2 دارند، فقط به ۵ گیگابیت بر ثانیه می‌رسند. برای دستیابی به ۱۰ گیگابیت بر ثانیه، مطمئن شوید که کابلی با USB 3.2 Gen 2×1 می‌خرید، در حالی‌که برای سرعت ۲۰ گیگابیت بر ثانیه، به USB 3.2 Gen 2×2 نیاز دارید. اخیراً، USB-IF یک طراحی لوگوی جدید معرفی کرده است که سرعت کابل را مستقیماً روی بدنه دوشاخه و همچنین روی بسته‌بندی کابل نشان می‌دهد. به عنوان مثال، یک کابل USB4 نسخه ۱.۰ ممکن است عبارت “USB 40 Gbps” را نشان دهد. این کابل‌ها همچنین با اتصالات ۸۰ گیگابیت بر ثانیه USB4 نسخه ۲.۰ سازگاری رو به جلو دارند.

۵. اپل USB-C را اختراع کرد، یا از آن متنفر است!

در نهایت، دو تصور غلط در مورد رابطه اپل با USB-C وجود دارد که بیش از یک دهه پس از معرفی این اتصال‌دهنده هنوز در فضا شناور هستند و کاملاً متضاد یکدیگرند. افسانه اول این است که اپل USB-C را اختراع کرد، و دوم این است که اپل آنقدر از USB-C متنفر است که مجبور شد آن را بپذیرد. این افسانه‌ها به ترتیب از دو محصول مهم اپل نشأت می‌گیرند: مک‌بوک ایر ۲۰۱۵ و آیفون ۱۵!

مک‌بوک ایر ۲۰۱۵ یکی از جنجالی‌ترین لپ‌تاپ‌هایی است که این شرکت تاکنون عرضه کرده است. اپل یکی از شرکت‌های متعددی بود که به عنوان اعضای USB-IF، در توسعه USB-C مشارکت داشت (ما نمی‌توانیم سطح دقیق مشارکت آن را بدانیم، اما شواهد کمی برای اثبات نقش بزرگ اپل وجود دارد). با این حال، این اولین شرکتی بود که به‌طور کامل به این پورت روی آورد و در سال ۲۰۱۵، یک مک‌بوک ایر به‌روزشده را تنها با یک پورت USB-C و یک جک هدفون عرضه کرد. این لحظه‌ای بود که حمل دانگل‌ها (مبدل‌ها) در کیف لپ‌تاپ به یک ضرورت تبدیل شد و کاربران به‌طور قابل پیش‌بینی عصبانی شدند. این موضوع برای بسیاری از کاربران کافی بود تا USB-C را برای همیشه با اپل مرتبط کنند.

سپس آیفون ۱۵ در سال ۲۰۲۳ وجود دارد که اولین آیفونی است که به جای لایتنینگ (Lightning)، از USB-C استفاده می‌کند. گروه فزاینده‌ای از کاربران و روزنامه‌نگاران سال‌ها از اپل خواسته بودند که USB-C را در آیفون بپذیرد، اما فشار آشکار تنظیم‌کنندگان اروپایی لازم بود تا این شرکت مجبور به این کار شود. قطعاً عجیب است که اپل، پس از اینکه جزو اولین شرکت‌هایی بود که از USB-C در مک‌ها، آیپدها و موارد دیگر حمایت کرد، برای افزودن آن به آیفون تعلل کرد. اما حقیقت این است که اپل نه تنها مخترع انحصاری پورت USB-C است و نه دشمن قسم‌خورده آن!

منبع: Slashgear