آیا می‌دانستید اولین آی‌پاد اپل چگونه فایل‌ها را ذخیره می‌کرد؟!

در اواسط دهه ۲۰۰۰ بود که پخش‌کننده‌ها یا پلیرهای MP3، کم‌کم جایگزین پخش‌کننده سی‌دی قابل حمل شدند. تنها مشکل آن‌ها فضای ذخیره‌سازی ۱ گیگابایتی بود. اگرچه این میزان تا آن زمان برای تعداد قابل‌توجهی از فایل‌های MP3 کافی بود، اما کمبود فضای ذخیره‌سازی مشکلی بود که تقریباً تمام پخش‌کننده‌های MP3 تا آن زمان با آن دست و پنجه نرم می‌کردند؛ تا اینکه اپل این مشکل را به روشی نوآورانه حل کرد! اما اپل با آیپاد (iPod) اصلی چگونه فایل‌ها را ذخیره می‌کرد؟! برای آشنایی با حافظه جالب اولین آی‌پاد اپل با اِروتِک همراه باشید.

آی‌پاد از حافظه فلش استفاده نکرد زیرا به‌سختی وجود داشت!

امروزه، تقریباً هیچ دستگاه قابل حملی از هارد دیسک‌های چرخشی استفاده نمی‌کند. حتی لپ‌تاپ‌ها نیز اکنون حافظه فلش حالت جامد را ترجیح می‌دهند. در حالی‌که هارد دیسک‌ها هنوز منسوخ نشده‌اند، عمدتاً در درایوهای خارجی USB یا به عنوان فضای ذخیره‌سازی انبوه در رایانه‌های رومیزی بزرگ یا سرورهای مراکز داده دیده می‌شوند.

با این حال، در اوایل دهه ۲۰۰۰، حافظه فلش بسیار گران بود و استفاده از آن با ظرفیت‌های مناسب امکان‌پذیر نبود. در سال ۲۰۰۲، برای خرید یک فلش درایو ۶۴ مگابایتی (بله، مگابایت!) باید صرفه‌جویی می‌شد و پخش‌کننده‌های MP3 اواخر دهه ۹۰ با ظرفیت‌هایی مانند ۳۲ مگابایت عرضه می‌شدند؛ بسیار کوچک‌تر از پخش‌کننده ۱ گیگابایتی که چند سال بعد تولید شد.

برای پخش‌کننده موسیقی برنامه‌ریزی‌شده اپل، حافظه فلش به ظرفیت و با قیمتی که اپل برای ساخت یک دستگاه ارزشمند لازم می‌دانست، در دسترس نبود. کل برنامه اپل بر فروش موسیقی دیجیتال به مردم استوار بود و می‌خواستند که کاربران کل مجموعه آهنگ‌های خود را روی پخش‌کننده موسیقی ذخیره کنند.

اگر قرار بود هزاران آهنگ با کیفیت سی‌دی در جیب جا شوند، این امر در اواخر دهه ۹۰ با استفاده از حافظه حالت جامد اتفاق نمی‌افتاد، بنابراین اپل مجبور بود به دنبال راه حل دیگری باشد.

یک شرکت دوربین ژاپنی به طور تصادفی سلاح مخفی آی‌پاد را خلق کرد!

در سوی دیگر جهان – در ژاپن – مهندسان توشیبا یک دستگاه ذخیره‌سازی معجزه‌آسا را اختراع کرده بودند که هیچ‌کس درخواست آن را نکرده بود. یک هارد دیسک ۱.۸ اینچی کوچک با ظرفیت چندین گیگابایت. این یک راه‌حل در جستجوی یک مشکل بود و توشیبا هنوز آن را پیدا نکرده بود، حتی برای محصولات خود؛ اگرچه به‌وضوح برای دوربین‌های فیلم‌برداری دیجیتال پتانسیل داشت!

نوعی تصادف کیهانی خوشایند بود که اپل به این هارد دیسک‌های کوچک نیاز داشت و هر دو همزمان برای یکدیگر آماده بودند. اپل به محض اطلاع از وجود این هارد دیسک‌ها، وقت را تلف نکرد و تقریباً تمام موجودی آن را برای آینده نزدیک خریداری کرد. این کار نه‌تنها تضمین کرد که پخش‌کننده موسیقی اپل می‌تواند در تعداد بسیار زیاد تولید شود، بلکه به این معنی بود که هیچ‌کس نمی‌تواند با آن رقابت کند. توشیبا تنها شرکتی بود که این هارد دیسک‌ها را تولید می‌کرد و اپل تقریباً همه آنها را خرید. اپل برای همیشه این مزیت را نداشت، اما برای مدتی تنها شرکتی بود که می‌توانست این درایوها را در تعداد قابل‌توجهی به دست آورد.

این دیسک‌های سخت مینیاتوری، معجزات مکانیکی بودند!

اگر در مورد هارد دیسک‌ها اطلاعاتی وجود داشته باشد، مشخص است که آخرین کاری که باید با یک درایو در حال کار انجام شود، جابجا کردن آن است. قطعات متحرک متعددی در داخل آن با سرعت بالا می‌چرخند و در فاصله میکرونی از تخریب قرار دارند و کار کردن هارد دیسک‌ها در بهترین شرایط، یک معجزه در نظر گرفته می‌شود. یک ویدیوی جالب از کالبدشکافی آی‌پاد می‌تواند نحوه ساخت دستگاه حول محور آن درایو را نشان دهد.

مهندسان اپل چندین ویژگی ایمنی در آن تعبیه کردند تا از خود تخریبی درایوها هنگام فعالیت کاربر (مثلاً دویدن) جلوگیری کنند. واضح‌ترین ویژگی، پایه‌های ضربه‌گیر کوچک برای قرار گرفتن درایو بود، اما نوآوری واقعی، کشینگ تهاجمی موسیقی در رم بود تا درایو تا حد امکان بتواند متوقف شود (spin down). این کار به‌طور تصادفی به مصرف برق نیز کمک می‌کرد، بنابراین یک راه‌حل دو سر برد محسوب می‌شد!

به همین دلیل بود که پرش (Skip) بین آهنگ‌ها معمولاً فوری انجام می‌شد، که یکی دیگر از مزایای مراقبت ویژه از یک هارد دیسک در یک پخش‌کننده موسیقی بود.

درایوهای کوچک همه چیز را در مورد آی‌پادهای اولیه شکل دادند!

هنگامی‌که درایوهای کوچک توشیبا به عنوان کلید آیپاد تثبیت شدند، بقیه طراحی اساساً از آن نشأت گرفت. اندازه، ضخامت و شکل آن حداقل تا حدی نتیجه وجود این رسانه ذخیره‌سازی در هسته آن بود. به نوعی، آی‌پاد اساساً زیباترین هارد دیسک بسته‌بندی شده در تاریخ بود، که یک جک هدفون هم داشت. حتی وجود چرخ کلیک معروف (Click Wheel) نیز به دلیل ظرفیت بسیار زیاد برای هزاران آهنگ ضروری بود. تصور تلاش برای پیمایش در میان آن همه آهنگ با هزاران کلیک دکمه‌ای دشوار است!

حافظه فلش در نهایت معجزه‌ای را که خود ممکن ساخت، از بین برد!

مانند هر چیز دیگری در حوزه هارد دیسک، حافظه فلش در نهایت به دیسک‌های چرخشی کوچک موجود در آی‌پاد رسید و از آنها پیشی گرفت. از آنجایی‌که حافظه فلش مانند هر تراشه سیلیکونی حالت جامد دیگری تابع قانون مور است، در مقطعی قیمت آن به شدت کاهش یافت و ظرفیت‌ها به‌طور قابل توجهی افزایش پیدا کردند.

همانطور که قبلاً گفته شد، در اواخر دهه ۲۰۰۰ امکان خرید یک پخش‌کننده MP3 چند گیگابایتی ناشناخته در بخش حراج هر فروشگاه بزرگ وجود داشت. با این حال، نسل ششم آی‌پاد با هارد دیسک ۱۶۰ گیگابایت فضا داشت! در مقایسه با مدل ۵ گیگابایتی که در نسل اول عرضه شد، آنچه اپل و توشیبا به دست آوردند، شگفت‌انگیز است.

نسل اول آیپاد مینی مبتنی بر فلش تنها ۴ گیگابایت فضا داشت و بالاترین ظرفیت آن به ۱۶ گیگابایت رسید. آی‌پاد تاچ – که اساساً یک آیفون بدون بخش تلفن بود – قبل از اینکه اپل کلاً ایده یک پخش‌کننده رسانه مستقل را به پایان برساند، به ظرفیت عظیم ۲۵۶ گیگابایت رسید. در نهایت گوشی‌های هوشمند به‌طور کامل نیاز به پخش‌کننده‌های مستقل را از بین برده بودند.

جالب اینجاست که هارد دیسک‌ها امروز هنوز با ما هستند و به‌نظر می‌رسد بخشی از نوآوری که توشیبا در درایو کوچک خود به کار برد، به پیشرفت این رسانه ذخیره‌سازی کمک کرده است. امروز می‌توان هارد دیسک‌هایی با ظرفیت‌هایی به دست آورد که از نظر اقتصادی برای حافظه فلش مقرون‌به‌صرفه نیستند، و هارد دیسک‌هایی با دو محرک (Dual-Actuator HDDs) وجود دارند که عملکردی تقریباً مشابه SSDهای ساتا برای عملیات خواندن و نوشتن ترتیبی دارند. مرگ هارد دیسک به تعویق افتاده است و انتظار می‌رود برای آینده قابل پیش‌بینی، هرچند در نقش‌های جدید، همچنان مرتبط باقی بمانند!

منبع: Howtogeek