۶ مورد از جذاب‌ترین سردنده‌ها در خودروهای کلاسیک!

چیزی در طراحی یک سردنده وجود دارد که فاکتور «جذابیت» یک ماشین را به سطح دیگری می‌برد. ترکیب ظاهر بصری با این آگاهی که این قطعه به چه چیزی متصل شده تا قدرت بیشتری ارائه دهد، واقعاً زیبا و لذت‌بخش است.

اشتباه نکنید، ما درباره پدال‌های تعویض دنده ظریف و مدرن پشت فرمان صحبت نمی‌کنیم. ما درباره سردنده‌های نسل قدیم صحبت می‌کنیم که باید با تمام دست آن‌ها را بچسبید؛ چه مدل‌های «دسته هفت‌تیری» باشند، چه «میله‌های صاعقه»، چه آن‌هایی که کف ماشین جا خوش کرده‌اند یا روی ستون فرمان نصب شده‌اند. اصلاً فرقی نمی‌کند گیربکس اتوماتیک باشد یا دستی؛ یک سردنده باحال همان چیزی است که پیوندی ناگسستنی میان راننده و خودرو ایجاد می‌کند. در این مطلب با ۶ مورد از جذاب‌ترین سردنده‌ها در خودروهای کلاسیک آشنا می‌شویم. با اِروتِک همراه باشید.

۱. سردنده نعل‌اسبی جنرال موتورز (Horseshoe Ratchet)

اکثر علاقه‌مندان به خودرو، شیفته الگوی تعویض دنده H شکل هستند، اما وقتی گفتیم سردنده‌های اتوماتیک هم می‌توانند باحال باشند شوخی نکردیم. با سردنده نعل‌اسبی که در مدل‌های قدیمی شورولت شول، کامارو، مونت‌کارلو و ایمپالا یافت می‌شود، آشنا شوید.

این سردنده که روی کنسول میانی قرار دارد، فقط روی یک ریل به عقب و جلو حرکت می‌کند. با وجود مشکلاتی مثل رد کردن دنده در نسخه‌های فابریک، ظاهر این سردنده فوق‌العاده است و به شما حس هدایت اهرم گاز یک جت جنگنده یا سفینه فضایی را می‌دهد. این دقیقاً همان چیزی است که راننده‌ها در رویاهای خود به آن فکر می‌کنند!

۲. دنده دستی شیاردار (Gated Manual)

به گفته کسانی که با یک سوپراسپرت مجهز به گیربکس دستی شیاردار رانندگی کرده‌اند، این تجربه زندگی شما را تغییر می‌دهد. ایده پشت این شیارها این است که به راننده کمک کند در گیربکس‌های حساس، سردنده را دقیقاً سر جای خود بنشاند.

شیارهای تراش‌خورده روی این سردنده باعث می‌شود تعویض دنده تقریباً بدون خطا انجام شود. حس لامسه و صدای «تیک» مکانیکی که هنگام جا افتادن سردنده ایجاد می‌شود، بی‌نظیر است. این نوع طراحی را می‌توان در اسطوره‌هایی مثل لامبورگینی میورا، فراری F355 و آئودی R8 مشاهده کرد.

۳. پیش‌گزینِ کورد (Cord Preselector)

این مورد یکی از ظریف‌ترین و در عین حال گیج‌کننده‌ترین سردنده‌های این لیست است. خودروهای کورد در دهه ۱۹۳۰ از نوعی سیستم نیمه‌اتوماتیک استفاده می‌کردند. یک سردنده مینیاتوری روی ستون فرمان قرار داشت که به راننده اجازه می‌داد با انگشتانش دنده را عوض کند.

روش کار آن به این صورت بود که ابتدا دنده مورد نظر را با سردنده انتخاب می‌کردید (پیش-گزینش) و سپس با فشردن پدال کلاچ، سیستم بادی-الکتریکی خودرو به‌طور خودکار دنده را عوض می‌کرد.

۴. میله‌های صاعقه هرتز (Hurst Lightning Rods)

شرکت هرتز در سال ۱۹۸۳ برای اولدزموبیل سیستمی طراحی کرد که به جای یک سردنده، سه عدد اهرم مجزا داشت! این سیستم که به «میله‌های صاعقه» معروف شد، برای گیربکس‌های اتوماتیک طراحی شده بود.

سردنده سمت چپ برای حالت‌های کلی (پارک و عقب) بود، اهرم میانی برای تعویض از دنده ۲ به ۳ و اهرم سمت راست برای تعویض از ۱ به ۲. هدف این بود که در مسابقات درگ، راننده بتواند در یک خط مستقیم و با سرعت بالا دنده عوض کند.

۵. استوانه باز سیتروئن اس‌ام (Citroën SM Open Barrel)

سیتروئن SM که در سال ۱۹۷۰ رونمایی شد، مجموعه‌ای از نوآوری‌های عجیب بود. این خودروی فرانسوی با موتور مازراتی، از یک سردنده منحصربه‌فرد بهره می‌برد که در یک محفظه استوانه‌ای شکلِ باز حرکت می‌کرد.

این طراحی آوانگارد با نمای داخلی فوق‌مدرن و سیستم تعلیق هیدرو-پنوماتیک مشهور سیتروئن کاملاً هماهنگ بود. SM در زمان خودش سریع‌ترین خودروی دیفرانسیل‌جلوی جهان بود و این سردنده خاص، بخشی از جذابیت‌های بی‌پایان آن محسوب می‌شد.

۶. سردنده هفت‌تیری هرتز (Hurst Pistol Grip)

در نهایت به موردی می‌رسیم که بدون شک باحال‌ترین سردنده تمام دوران است: Pistol Grip شرکت هرتز. این قطعه با انحناهای تراش‌خورده و جای انگشتان، شبیه به دسته یک اسلحه قدیمی بود که لرزش موتور را مستقیماً به کف دست راننده منتقل می‌کرد.

این سردنده نمادین در دهه ۷۰ میلادی به‌صورت استاندارد روی دوج چلنجر و پلیموت باراکودا نصب شد. اگرچه با پایان دوران ماسل‌کارها این طرح کنار گذاشته شد، اما هرتز در سال ۲۰۰۷ دوباره تولید این سردنده‌های محبوب را آغاز کرد.

منبع: Slashgear